De verovering van het geluk

Een zware valling, een verrassende absurde wijziging in het ‘werkschema’ van de shelter, maar ook en vooral de verdraagzaamheid t.o.v. een ikweethetbeterenjijbenteennietsnut-vrijwilligster die tot nabij het nulpunt geslonken is… Het zijn de ingredienten voor het feit dat ik deze morgend even een serieus beu-gevoel heb… Zo eentje waarbij je je afvraagt waarom je niet je biezen pakt. Waarom nog verder doorbijten terwijl de bergen lonken ? Waarom verder doorbijten terwijl ik eigelijk zo vrij als een vogel ben ?

Misschien omdat ik reeds een week lang al het mogelijke aan het doen ben om mijn project om de speelplaats te verfraaien met muurschilderingen te kunnen uitvoeren en ik net sinds 1 dag de fiat heb gekregen ? Maar ook en vooral omdat ik spontaan tot het besef kwam dat de vrijheid geen vlucht mag zijn voor elk obstakel. Als vanzelf besluit ik om door te bijten en zie, ik beleef een geweldige dag en bedenk 's avonds dat ik de juiste beslissing nam door niet mijn emotie maar wel mijn gevoel te volgen. Met als gevolg dat het gelukkige gevoel in die wijsheid overheerst. En wat lees ik dan net in mijn agenda van Paulo Coelo?…

« Geluk is soms een zegening - maar meestal een verovering. Het magische moment dat iedere dag heeft, helpt ons om te veranderen, en laat ons op zoek gaan naar onze dromen »

(uit : Aan de oever van de Piedra huilde ik )

Koestermomenten

‘s morgens het gerinkel van de belletjes horen dat gemaakt wordt bij de hindoe-offers – ‘on n’est que poussiere’..bij het ‘bewonderen’ van de crematie’s langs een heilige rivier voor de Hindoe’s – langs velden wandelen in KTM (!) – de avonturen van een nepalse kikker lezen - een nieuw soort volleybal uitvinden met een deel van de harde kern van de meisjes – begroet worden door marktkramers die mij herkennen – het Belgisch consulaat vinden na een hele zoektocht doorheen KTM - de warmte van de oma van het huis voelen – scheutjes ontdekken van mijn klavertje 4 zaadjes – foto van mijn oma tonen aan de hartverwarmende oma hier – weten dat een zusje mijn beeld op haar computerscherm ziet – angst voor toekomst verdrijven – na de zoveelste electriciteitspanne op de tast in de gang stappen en een kietelaanval ondergaan van die ene hartverwarmende oma – dat laatste exact een jaar na het overlijden van mijn oma - beseffen dat vrijheid niet onhoudt dat ik bij een tegenslag moet vluchten - vertrouwensvolle gevoel ervaren zoals toen bij de nieuwe jachthaven van gent - plannen voor de bergen maken - een kleintje van 2-3 jaar die vanop de rug van zijn moeder mij eerbiedig het namaste-teken doet wanneer ik voorbij wandel - een kipfilet grilleren - de goedgekeuring krijgen voor mijn verfraaiingsplannen voor de muren van de binnekoer van de shelter - de sterrenhemel bewonderen vanop een stupa - uitbundig op straat begroet worden door straatkinderen van de shelter die mij herkennen - het publiek dat luidruchtig in de handen klapt wanneer er in een scene van een nepalese film het goede overwint – hetzelfde publiek dat plots met de vingers begint te fluiten wanneer het kwade het overwint – een tibetaanse groet zien van een dame : ze steekt haar tong uit – van ons zelfgemaakt dessert smullen : gebakken banaan met chocoladesaus – bestormd worden door al de kleinste kinderen die opgestookt werden door de bewaker om mij aan te vallen – de jongeren helpen bij het maken van momo’s – nepalese kookles volgen bij de kokkin des huize – het kleinste meisje dat op een wanhopig moment spontaan naar mij toegestapt komt en mij vrolijk in haar taaltje aanspreekt en ondanks de taalbariere mij onbewust (?) moed inspreekt - post uit Belgie krijgen

Libre comme l’air

«een beetje jaloers» heb ik de afgelopen week in een paar mailtjes gelezen….

«Je kunt ver reizen zonder ergens aan te komen en je kunt ergens aankomen zonder te reizen. Je bent gelukkig omdat je jezelf hebt gevonden tijdens een reis. »
uit het zalige boek: De avonturen van een nepalses kikker. Kanal Mani dixit

Het hoeft bovendien ook niet fysiek reizen te zijn. Ook spirituele reizen zijn mogelijk.

Bovendien doe ik nu gewoon (eigelijk eindelijk) waar ik reeds (te) lang naar snakte. Het had evengoed verder studeren kunnen zijn, het schenken van het leven, een ander beroep, het volgen van een cursus waarbij je je talenten bot viert, vrijwilligerswerk in Belgie,… Ieder zijn doel dat hij tot de volgende bocht wilt verwezenlijken. Dat ene doel dat hem wakker en zelfs alert houdt in zijn leven, het doel dat zijn leven zinvol houdt.
Ieder beschikt over de vrijheid om zo’n keuze’s te maken…want… «Vrijheid is niet hetzelfde als ongebondenheid, maar vrijheid is het vermogen om een keuze te maken en me aan datgene te binden wat het beste voor me is. » uit : De Zahir door Paulo Coelho

Libre comme l’air donc
Tout comme vous
Meme si parfois ce n’est pas evident…

Maar ook daar heeft Paulo Coelho een uitleg voor klaar: "Dat ik heb geleden vind ik niet zo erg. Mijn littekens draag ik al zijn het medailles. Ik weet dat de vrijheid een hoge prijs heeft, even hoog als de prijs van slavernij, het enige verschil is dat ik met plezier betaal, met een glimlach al is het wel eens een glimlach met een traan". Maar dan voel je gewoon nog meer dat je leeft en werd er bovendien een les geleerd en wees je wijzer. Bref, on y gagne.

Mijn stekje...

...is een villa gelegen op een bergflank ten oosten van KTM. Het ligt aan een aarden weg, die enkel door 4x4 bereden kan worden en is omgeven door braakliggende gronden aan een kant en door een ommuurd bos dat krioelt van apen aan de overkant... Een stukje wildernis in deze stad dat uit zijn voegen barst en recorden breekt op het vlak van luchtvervuiling.

...is bewoond door de oprichters van CPCS en een deel van de staff, een kokkin, 2 bewakers, een hond en een puppy. De vrijwilligerskelderverdieping wordt nu bemand door 3 toffe jonge fransen,1 jonge canadees die net is toegekomen, 1 franse ikspeeldechefweetallesbeter-exemplaar en 1 belg diehaarmannetjewelstaat en zich hier nu ontzettend thuis voelt.

...hier wordt op de kelderverdieping elke avond een heuse spellekesavond georganiseerd en tal van weddenschappen en opdrachtjes bedacht. Morgen mag er eentje de donutmaker gaan overtuigen om appelbeignets te maken...mijn idee, maar ik ga het niet moeten uitvoeren, was 2de voor de geldloze poker en dus vrijgesteld.

...kan voor onwaardevolle spullen via de postduif bereikt worden op:

CPCS NGO

FANY CREVECOEUR

GPO Box 8975 EPC 5173

DILLIBAZAR

KTM

NEPAL

een greep uit koestermomenten sinds 1 januari

Het is hier hard en hartverwarmend wezen tegelijk. Maar we leggen de nadruk op het positieve, zodat deze momenten nog meer gestalte krijgen... Ziehier een greep uit de koestermomentjes...

Om de hoek van de tarbotstraat ‘ik zie jullie graag’ roepen / groeten vanuit het viegtuig wanneer ik boven India vlieg : iemand onder de wolken en ik erboven / Himalaya in zicht en terugdenken aan de laatste vlucht boven de Himalaya : Leh – Delhi / uit de luchthaven stappen zonder bagage / straatkind van 5 jaar die mij zo fier als een gieter zijn propere handen komt tonen / de kleinste van de meisjes die mij meezeult naar de kraan : ze vindt dat mijn handen niet proper zijn / spreuken lezen in agenda van Paulo Coelho en denken aan al de vrienden die net dezelfde spreuk ook lezen / straatkinderen die (tevergeefs) luizen zoeken in mijn haar / zon zien ondergaan vanop de grootste stupa van Nepal / glimlach terugkrijgen van een opzichzelf gekeerd getraumatiseerd straatmeisje / verkeerde nepalese zinnen leren aan de nieuwe vrijwilligers / de lach van de kleintjes horen als ik er vliegertje mee speel / verdwalen in de straten van KTM / kinderen die mij spontaan komen vragen om hen te leren tellen / bevlinderd pakje openen met agenda met hartverwarmende boodschappen van vrienden / nepalese danspasjes leren / maan groeten al zittend bij het kampvuur / bewakers van het huis die mijn nepalese (rampzalige) uitspraak nabootsen / doorheen een bed vallen als de straatkinderen mij bestormen / mezelf inbeelden op een vliegfiets van Panamarenko als ik mij afvraag hoe het zicht is achter de bergtoppen rond KTM / de maan groeten vanuit een tuktuk (busje op 3 wielen) / op het laatste nippertje tegengehouden worden door buurtbewoners wanneer ik van plan ben om over een muurtje te springen om de bal van de straatkinderen die op een speelplaats van een verlaten school gevallen is, te gaan halen : ‘vely dangeloes dog madam’ / missen en bedenken dat dat voortvloeit uit graag zien …

Van de straat naar de shelter naar de school

Het eerste lijnswerk gebeurt op straat. Er is een hulplijn en er staan steeds sociale werkers paraat om als ze opgeroepen worden, ter plekke te gaan en de kinderen aan te zetten om naar de shelter te komen. Een shelter is op het eerste zicht geen paradijs voor hen. Op straat zijn ze vrij, gaan en staan waar ze willen, moeten geen verantwoording afkleggen…maar oudere kinderen knn op straat wel de baas spelen over hen, bovendien zijn ze er niet zeker van een dak, eten, medische hulp, …en dat is juiste hetgene wat de shelter hen aanbiedt.
Om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor hen, probeert men hen binnen de shelter tot zoweinig mogelijk te verplichten. En dat is juist hetgeen wat het zo moeilijk maakt…de juiste balans tss hen te motiveren om van straat te gaan en hen vervolgens weer verder te helpen eenmaal ze in de shelter zijn. Dat ze niet blijven stilstaan eenmaal ze van straat zijn. Er lopen er dus nog veel rond die ontzettend vuil zijn, waarvan de trui en het haar krioelt van de luizen…maar er zijn er veel meer die reeds genoeg gevorderd zijn dat ze naar t school gaan buiten de shelter. En al die verschillende groepen, huizen samen onder een dak. De gedrevenheid van de ene groep moet de andere motiveren…ze moeten zelf de stap zetten om beetje bij beetje aandacht te besteden aan hun hygiene,... De moeilijkste weg lijkt mij, maar wel diegene waarbij je het meest kinderen van t straat kan halen, en dat is toch een zeer belangrijke stap. Vooral voor de meisjes. Voor hen geldt een andere tactiek. Zij worden eerder verplicht om van t straat te gaan omdat ze een heel groot risisco lopen om als sexslaaf te ‘leven’ binnen een bende en vervolgens zelfs via de prostitutie als bron van inkomsten te fungeren. Dat harde verleden, dat een mens tekent, is de reden waarom een paar van die meisjes zeer taaie tante’s zijn, harde meiden die jou nauwelijks een blik gunnen, verbitterde meisjes die jou negeren, kind-vrouwen die stapje per stapje dichterbij komen. Ik heb de tijd.

Wat doe ik hier ?

Vrijwillig werken in een shelter voor straatkinderen. Zie www.cpcs-nepal.org.

Tot hiertoe komt het erop neer:

dat ik spelen organiseer,
dat zij mij energie geven met hun enthousiasme,

dat zij mij een beetje nepalees leren,
dat ik hen een beetje engels leer,

dat ik mijn handen was alvorens (met mijn vingers) te eten
dat zij mijn voorbeeld volgen,

dat als ik mijn vuile was meebreng om te wassen,
dat zij zich ook aan de was en de plas zetten.

Geven en niet bewaren dus.
En als je je open zet, krijg je ook.
Soms vanzelf, heel vaak al zoekend.

Vliegen, tussenlandingen en toekomen

« No meals, we only serve ourselve »
is het antwoord van de ober in het restaurant van de luchthaven van Bahrein (mini koninkrijk in de Arabische Golf), waar ik ga informeren naar de gratis maaltijd die mij door Gulf Air wordt aangeboden. Men denkt dat men veel mag zeggen tegen een blonde solo-vrouwelijke reizigster met blauwe ogen.

Gedropt in een andere wereld,
zo voelt het steeds als ik met een stalen vogel gedropt wordt in een andere vlieghaven waar ik moet overstappen. Geef mij maar treinreizen, waar ik het lanschap geleidelijk aan zie overgaan, de afstand in tijd ervaar, en vooral mijn hoofdje doorheen het raam mag steken om verse lucht in te ademen.

Lichtgezakt,
kom ik met uren vertaging de vlieghaven van KTM uitgestapt. De bagage is ergens blijven hangen. Ik had er mij op voorbereid...al de cadeautjes, hartverwarmende kaarten en het mysterieuze bevlinderd pakje (waarvoor DANK ! Ik ga het PROBEREN te sparen voor een mooie plek in de bergen) had ik veilig opgeborgen in mijn handbagage. Trekkingskleren vind ik hier bij de vleet, en dus no worries at all. Integendeel. Maar ook geen fatalisme. Een telefoonnummer waar ik in de loop van de avond naar moet bellen, stelt mij niet tevreden en ben dan maar op de luchthaven op zoek gegaan in de verschillende gebouwen van de administratieve dienst van Gulf Air……..en…..

……Wie zoekt, die vindt... 3000 roepies (40 euro)
die mij door een verantwoordelijke van Gulf Air overhandigd werden voor de laattijdige levering van mijn bagage. Niet slecht verdiend voor een eertse dag. En s'avonds, na een paar telefoons terug naar de luchthaven om mijn bagage te verwelkomen. Echt een leuk uitdagend begin. Ik meen het.

Annee Ronde

2006. Quatre chiffres, si ronds. Le premier comme un regard en arriere, pour ne rien oublier. Les deux suivants (...) des bouches etonnees (...). Le dernier, avec comme une aspiration vers le haut, vers plus loin, vers mieux.

Depuis 2000 on n'avait plus eu tant de jolies rotondites. Depuis bien avant, on n'avait plus eu a l'oeil, tel equilibre entre un hier, un maintenant et un demain. (...)

(Thierry Fiorilli)

Avec les 00 de 2006, que je considere comme deux yeux grands ouverts, un regard rempli d' etonnement, on met l'accent sur le present comme il se doit. On essaie de ne pas trop se fixer sur les nombreux au-revoirs vecus intensement ces dernieres semaines...ni sur les premieres retrouvailles mi-mars dans l'himalaya. on essaie de mettre l'accent sur le present...

ici.

moi.

maintenant.

on essaie...

2062, c'est l'annee qu'on est ici au Nepal... Si je suis le meme raisonnement, je me tourne vers le passe... ce n'est pas le bon chemin...

La premiere lune que j'ai observe le premier soir, c'est un nouveau debut...ca c'est la bonne route... Cette meme lune a ce soir la forme d'une petite barque. Un bateau qui a quitte son port, en route pour ce a quoi un bateau sert... sortir du port, naviguer,...

Bon vent!