Uit het oog uit het hart?

Twee mannen voeden een babyleeuwtje op. Als het leeuwtje te groot wordt laten ze hem vrij in de natuur via een speciaal projct die dieren weer in het wild introduceren. Als de leeuw groot is geworden keren de twee mannen terug om te zien of het leeuwtje hen nog zal herkennen.
En wat er dan gebeurt???

http://www.cyberthing.net/video-play.php?id=105

goed en slecht nieuws

"Ik heb slecht en goed nieuws" vertelde Nick mij zonet aan de telefoon. Bleek dat hij (eindelijk) nog eens een poging had ondernomen om de trouwalbum terug te vinden. Half september was ons trouwalbum ondanks de begeleiding van Nick niet vanuit zijn kantoor in Brussel tot zijn veilige haven in Heverlee geraakt... Er werd naar talrijke eindstations van treinen gebeld en gemaild om het album op te sporen. Deze ochtend belde Nick nog eens naar het Centraal Bureau van Gevonden voorwerpen. De bediende had medelijden met hem maar bracht slecht nieuws: niets werd teruggevonden.
Vervolgens was Nick zo vriendelijk om mij ook het goede nieuws te vertellen: de album lag in het printerlokaaltje op zijn werk.... Snel, snel iets kopiëren voor het vertrek naar het station kan nadelige gevolgen hebben en het geduld van wederhelften serieus op de proef stellen.

Eind goed, al goed dus.

Mededogen tegen verwijten

Verwijten op je bord? Een grote pil mededogen en slikken die handel. Het vergemakkelijkt de vertering en vermijdt dat je op dezelfde manier terugreageert.

"Om onzelfzuchtigheid of mededogen in mijzelf op te wekken doe ik bepaalde geestelijke oefeningen die de liefde voor alle levende wezens, inclusief mijn zogenaamde vijanden vermeerdert. Ik herinner mijzelf er bijvoorbeeld aan dat het het handelen van de menselijke wezens is waardoor ik denk dat het mijn vijanden zijn, en niet de menselijke wezens zelf. Wanneer deze handelingen veranderen zou dezelfde persoon gemakkelijk een goede friend kunnen worden. (...) Ik herinnerde mij voortdurend de leer van de Boeddha, dat onze vijand in en bepaald opzicht onze grootste leraar is."
(uit: Vrijheid in ballingschap. De Dalai Lama)


"Mededogen is de wens dat anderen verlost worden van hun lijden.
Als eerste stap op weg naar een mededogend hart moeten we empathie ontwikkelen en ons inleven in anderen. We moeten de ernst van hun lijden erkennen. Des te beter we ons in de ander inleven, des te ondraaglijker vinden we het dat hij of zij moet lijden. Met inleving bedoel ik niet fysieke nabijheid, en ze is niet noodzakelijk emotioneel. Het is een gevoel van verantwoordelijkheid, van betrokkenheid bij de ander. Om deze betrokkenheid te ontwikkelen moeten we ons de verdiensten van bekommering om het welbevinden van anderen voor ogen houden. We moeten inzien dat dit ons innerlijk geluk en gemoedsrust schenkt. We moeten herkennen dat anderen ons mogen en respecteren als gevolg van onze houding tegenover hen. We moeten de feilen van zelfzuchtigheid onderkennen, we moeten inzien dat ze tot verkeerd gedrag leidt en dat we ons rijk rekenen op kosten van anderen.
Het is eveneens belangrijk dat we nadenken over de vriendelijkheid van anderen. Ook dat besef is de vrucht van het cultiveren van empathie. We moeten herkennen dat onze voorspoed daadwerkelijk afhangt van de medewerking en bijdrage van anderen. Elk aspect van onze huidige voorspoed is te danken aan de inspanningen van anderen. Eén blik op de gebouwen waarin we wonen en werken, de wegen waarop we rijden, de kleren die we dragen of het voedsel dat we eten doet ons beseffen dat erin is voorzien door anderen. Dat zou allemaal niet bestaan om van te genieten en te gebruiken zonder de vriendelijkheid van zovele onbekenden. Als we er op deze over nadenken, neemt onze waardering voor anderen toe, kunnen we ons beter in hen inleven en groeit onze verbondenheid met hen.
We moeten leren herkennen hoe afhankelijk we zijn van degenen met wie we mededogen hebben. Daardoor wordt de verbondenheid nog groter. We moeten er voortdurend op bedacht zijn anderen niet door een egoïstische bril te bekijken. We moeten oog krijgen voor hun enorme bijdrage aan onze voorspoed. Wanneer we onszelf niet langer als het middelpunt van de wereld beschouwen, kunnen we een wereldbeeld huldigen dat elk schepsel in zijn waarde laat.
We moeten niet verwachten dat onze kijk op anderen plotsklaps verandert."
(uit "Open je hart" door Nicolaas Vreeland en De Dalai Lama)

Uitpakken en mensen 'zien'

Momenteel kamperen we thuis tussen verfpotten en massa's dozen. Af en toe trekken we er een paar dagen tussenuit om op weerzienstoernee te gaan. Het weerzien met de familie is gepland: veel vliegen in 1 klap en de klus is geklaard. Met de vrienden hou ik graag het verrassingsaspect van het reizen levende. Zo weinig mogelijk plannen en hen verrassen of je door hen laten verrassen. Beide kleuren je dagen en maken het weerzien intenser.
Het is een heel verschil van je leven t.o.v. de afgelopen 10 maanden. Plots besef je dat de afgelopen dagen ingevuld werden door mensen te 'zien'. Een vreemd gegeven eigenlijk. Het antwoord op vragen in de aard van "Hoe was het?" kan je niet tot 2 zinnen beperken. Of je het hier al een beetje gewoon bent is steevast ook een vraag. Tja, ik heb hier wel reeds 34 jaren geleefd. In die tijd zal ik het zeker gewoon zijn, niet? "En voor hoe lang we hier zijn?" is ook een klassieker. We zijn nog maar net terug of de mensen vragen reeds wanneer je weer weg gaat. Rustig de tijd nemen om aan te komen, de banden weer aan te wakkeren, op reis in je eigen leefruimte te gaan en steeds ergens in je achterhoofd de herinneringen aan hoe het er elders aan toe gaat. De geruststellende gedachte ook dat niets definitiefs is. Ooit trekken we er zeker weer voor lange tijd op uit. Voor ons prepensioen en niet naar Las Vegas.

Het onbekende tot de laatste minuut

In het station van een luchthaven in Berlijn staat een affiche met een foto van een spoorwegbediende en dat ze ons graag helpt. Een hele geruststelling dat je bij het personeel dus terecht kan. Maar in dit station met 13 perrons staat er tot onze grote verbazing geen enkel loket en is er geen levende ziel die hier tewerkgesteld is. Als je het pijltje inlichtingen volgt kom je bij een informatiepaal terecht. Op het knopje drukken, iemand neemt de telefoon op en in gebrekkig Engels tracht die iets te zeggen en haakt vervolgens af. Dit is een shock. Waar zijn de mensen die hier werken? Op de trein is er niemand die je ticketje controleert. Een wereld van verschil voor ons.
Na heel wat zoekwerk en hoop vervolgd door teleurstellingen vinden we vanuit Berlijn dan eindelijk een manier om in Belgie te geraken. Een Europabus die vertraging had en waar nog een paar plaatsen op vrij waren heeft 2 reizigers blij verrast. We zitten er vol ongeloof op "Straks zijn wij in België!"...

Vliegen om het klimaat te redden

Na een blitsbezoek van een paar uur in Moskou waar we ons vergapen aan het Rode Plein, de luxe van de winkels en de hulpvaardigheid van een kantoorbediende die ons even op haar bureau op haar computer internet laat gebruiken, nemen we een volgende nachttrein naar Riga. De trein is niet meer Russisch maar Lets, maar toch op identiek hetzelfde model gebouwd. Deze keer overnachten we niet in een coupé van 4 personen, maar in een slaapwagon. Het hele wagon stelt eigenlijk een slaapzaal voor zoals in India. Maar dan met nog minder ruimte om op je slaapbanket te leggen. Ik voel me precies in een schuif opgeborgen.
Tot onze grote verbazing wordt er gedurende deze rit niets op de perrons, noch op de trein verkocht. De restuaratiewagen blijkt een veredelde editie met woekerprijzen t.o.v van de andere trein. Gelukkig is er zoiets als gastvrijheid en worden we getrakteerd door een Letse huisvrouw. Bij aankomst in Riga neemt ze ons onder haar moederlijke vleugels en lijdt ze ons van het station naar de juiste bus naar de luchthaven. Nick mag immers bij thuiskomst onmiddellijk gaan solliciteren en daarvoor kunnen we een vlucht gedurende de terugreis niet vermijden... Van Riga naar Berlijn vliegen we om op tijd op het sollicitatiegesprek te geraken en om zo het klimaat te redden. Het is immers een job als overleg coordinator betreffende het klimaatbeleid en duurzame ontwikkeling.

De trein is altijd een beetje reizen

Zeker als je er 4 dagen op zit en 2 landgrenzen oversteekt. We vertrekken op een ochtend vanuit de hoofdstad van Kirgistan, Bishkek en komen 4 dagen later in Moskou aan. Onderweg doorkruisen we Kazachstan, zijn bloedhete steppe (40°C in de schaduw in het coupé) en staan we versteld van de witte, zoute vlakte's die de overblijfselen vormen van het Aralmeer.
Op de trein is er steeds iets te doen en te beleven. Eten doen we dankzij de continue bevoorrading van heet water dat we gebruiken voor de basis van elke maaltijd: noedels. Vervolgens bestaat de kunst erin om dit wat te up graden, dank zij een paar groentjes die ik in het restauratiewagon van een hulpvaardige kok meekrijg of aankoop op een perron gedurende één van de halte's. Zowel nuttige als onnuttuge spullen zijn immers steeds te verkrijgen. Op de perrons staan de lokale vrouwen met hun omgebouwde babywagens zowel drank als meloenen, snoep, meeneemgerechten, ijsjes,.. te verkopen. Op de trein lopen er ook steeds verkopers rond. Van wollen sokken (zeer aantrekkelijk als we doorheen het stikkende Kazachstan rijden), als megagrote gedroogde vissen en plastieken vogelnestjes met fluitende vogeltjes.

Kirgistan

Na een paar daagjes in de groene hoofdstad om het afleggen van ambassadebezoeken voor het bekomen van transitvisa's voor Rusland en Kazachstan rijden we een dagje richtig Issy-Kul, het 2de grootse alpiene meer ter wereld.

In de stad Karakol, dat eerder een uitgestorven groot dorp blijkt te zijn, worden we vaak verrast. Door een grappige oude dame die voor het fototoestel komt poseren als ik op de bazaar omgebouwde kinderwagens (nu broodstalletjes) wil fotograferen. Of wanneer blijkt dat de inwoners 's avonds met hun geit of koe over de stoep wandelen. Of bij een bus van de jaren stilletjes die blijkbaar nog steeds voor het openbaar vervoer gebruikt wordt 9onder het toeziend oog van de president die op een grote affiche staat afgebeeld). Of bij een vrachtwagen met het opschrift "Rolluiken Van Laere Lokeren". Of bij een oude boeddhistische tempel die nu als moskee gebruikt wordt...

Vanuit Karakol gaan we op 3-daagse trekking met de tent. Het plan om doorheen een vallei te stappen, een pas over te gaan en via de andere vallei naar een sanotorium te gaan loopt naar goede gewoonte (sinds Pakistan) weer anders uit. Maar niet teleurstellend. Wanneer we oog in oog staan met een 5-duizender en zijn lange gletsjertong valt, na de bewondering, onze euro dat we de verkeerde vallei zijn ingeslaan... dan maar op onze stappen terugkeren.

Bij het middagmaal merken we dat er iemand bijna al onze koekjes chocolade heeft opgesmuld. Om het bezoek van nachtelijke beren te vermijden hadden we immers onze etenszak op tientallen meter van de tent in een boom gehangen. Bij een yurt krijgen we na aankoop van brood huisgemaakte koekjes cadeau. Het is in evenwicht. Ook de regen die een paar uur over ons viel zorgde hiervoor.... teveel zon en warmte de laatse maanden zekers?

Eenmaal terug in Karakol nemen we een taxi naar het sanatorium. We weten dat het in verval is, maar toch nog in gebruik. Het is er doods, lange gangen met hokjes om je om te kleden, een oude foto van Gorbatshov die op de grond nog enkel naar de voeten van de voorbijgangers kijkt,... Het heeft betere tijden gekend. De sauna's blijken die dag niet in werking en de verpleegsters voor de maasage zijn op uitstap. Maar de baden werken. Hierbij moet je je een rij voorstellen van tientallen grote badkuipen die onderling gescheiden zijn door een wand. De baden worden gevuld met lauw zwavel water. Een opzichtser kijkt toe of je wel in je blootje erin gaat. Het is een hilarische bedoening en bovendien doet het deugd. wij hadden egwoon iets anders verwacht, naar goede gewoonte draaide het anders uit. Maar anders is ook leuk en bovendien verrassend.

foto's onderweg Kirgistan

http://www.flickr.com/photos/13344772@N08/?saved=1

China (Kashgar) – Kirgistan (Bishkek)

Gedurende de wondermooie ritten ...

v ... kampt onze Chinese taxi met benzine tekort (gewoon de auto rechtsomkeer duwen en de auto laten bollen tot het eerste benzinestation. Onze ‘snelheid’ valt amper op want in China rijden de auto’s zooooooooo ontzettend traag.)

v ... mogen we bij het oversteken van de grens van de Kyrgisishe douanebeamte niet te voet verder om vervoer te vinden en moeten we of een dure taxi nemen of liften. De eerste lift die zich aanbiedt blijkt een parlementariër te zijn van Osh die door visumperikelen de grens naar China niet mocht oversteken en genoodzaakt is om terug naar Osh te rijden. Komt ons even goed uit. In ruil voor onze rijdiensten met zijn ultramoderne jeep (althans die van Nick en van een mede-reizigster Lynn), mogen we gratis mee tot Osh. Tot onze grote verbazing blijkt de achteruitkijkspiegel in de auto een flatscreen scherm te zijn waar DVD’s op afgespeeld worden.

v ... vergt de erbarmelijke toestand van de weg in Kirgistan een jeep.

v ... barst een onweer los en stopt Nick de jeep net op tijd wanneer de weg onder gestroomd blijkt te zijn door een laag modder. Meerdere modderstromen hebben de weg onbegaanbaar gemaakt. Tientallen vrachtwagens en auto’s staan geblokkeerd langs beide kanten.

v ... kunnen we na een nachtje in de tent, de volgende dag dankzij de 4x4 de modderstromen oversteken.

v ... na een nachtje in een 2 kamers appartement dat omgebouwd is in 2 slaapzalen, nemen we een gezamenlijke taxi tot Bishkek. Het verkeer bestaat uit trage vrachtwagens, verroeste Lada’s en veel Duitse auto’s die hier aan een 2^de leven beginnen. Onze taxi is een Audi 80 waarvan de kilometerteller reeds 450 000 km reikt. De mannelijkheid van de chauffeur blijkt recht evenredig te zijn met de snelheid waarmee hij over de baan racet. Na een waanzinnige rit tot in Bishkek besluiten we NOOIT meer met zo’n taxi’s mee te rijden. Voor de chauffeur is het inmiddels meer dan duidelijk dat we in België andere rijgewoontes hebben en dat Belgische passagiers het niet dulden dat hun leven op het spel wordt gezet.

In Kashgar te China...

v ...wordt er sinds mensenheugenis elke zondag de grootste markt van Centraal-Azië gehouden met tussen de 50 000 en 100 000 handelaars. ‘Trop is er teveel’ voor ons. We kunnen de glitter, kitch en het overaanbod aan consumptiegoederen niet aan.

v ...zijn de ‘minderheden” in de meerderheid: meer dan 90% van de bevolking is Oejgoer

v bestaat de stad uit een oude, Oejgoerse gedeelte (levendige wijken met aarden omwallingen) en een nieuwe, Chinees deel (brede straten en hoogbouw).

v ...moet je inkom betalen om in bepaalde delen van de oude stad te gaan. (dringend toe te passen voor toeristen in Brugge)

v ...klinkt er elke maandagochtend om 6u in heel de stad een motivatiespeech uit de luidsprekers.

v ...is de olympische vlam zonder enige schermutseling gepasseerd. Er heerste dan ook een uitgaansverbod voor iedereen (zowel toeristen als de bevolking). Enkel bankbedienden, leerlingen en vertegenwoordigers van officiële instanties mochten zich buitenshuis begeven.

v ...lopen er precies zwartbruine spoken rond. We zien we lelijkste burka’s ooit: een lange wijde zwarte mantel met een katoenen, dik, gehaakte donkerbruine doek die op het hoofd gedragen wordt en dus ook het gezicht totaal verbergt.

v ...zijn er veel scooters, maar je hoort ze niet: ze rijden op elektrische energie.

v ...zien we meermaals restaurantpersoneel de restjes van de te ontruimen tafels eten.

v ...komt de inhoud van pakjes koekjes of ijsjes zelden overeen met de foto op de verpakking waardoor je je redelijk belazerd voelt.

v ...smelten we beetje bij beetje weg. Na 3 maanden hitte snakken we naar Belgisch weer.

foto's onderweg China

http://www.flickr.com/photos/13344772@N08/?saved=1

foto's onderweg Pakistan

http://www.flickr.com/photos/13344772@N08/

foto's onderweg Pakistan deel1

http://www.flickr.com/photos/13344772@N08/?saved=1

foto s onderweg Nepal India

http://www.flickr.com/photos/13344772@N08/

Onderweg van Pakistan naar China

Vanuit het laaste dorpje op pakistaans grondgebied, Sost, vertrekken we met de jeep richting China. Alvorens te vertrekken doorstaan we reeds een eerste controle.

De rit is subliem. Eerst doorheen een smalle kloof, die tevens het Kunjerab nationaal park vormt. We bewonderen talrijke rosse, dikke marmotten en bruine, donkerrode, grijze, groene berghellingen. Net voor de pas zien we vele yaks grazen. Op 4800 m nemen we afscheid van Pakistan “Pheri melenge Pakistan” “ Tot de volgende keer”.

Op de pas zien we de rode vlag schitteren, naast een dubbele prikkelomheining die tot aan de eerste bergen leidt. Vanaf nu rijden weer rechts. Wat raar. Het wegdek is vanaf hier in perfecte staat. De controle verloopt zeer efficiënt en neemt dus heel wat tijd in beslag. De nood aan cafeïne roept en onder het verbazend oog van de grenswachters besluit Nick om op de pas een koffietje te zetten met onze gasbrander.

Net na de pas zien we de eerste dromedarissen. De vallei op chinees grondgebied blijft een lust voor het oog. Zo breeds, begrensd met grote witte toppen. Redelijk snel zien we ook bebouwing: eerst kleine hutjes gemaakt van dikke keien en zelfgemaakte bakstenen en yurts (witte, ronde tenten). Na verloop van tijd is er meer structuur en heeft de chinese bouworde piepkleine huizen en zelfs betonnen yurts en waterkanalen aangelegd.

Het is een heel vreemd gevoel om plots totaal andere gelaatstrekken te zien. Dit geldt voor de Han-Chinezen (vaak politie, grenswachter, militair) die hier overgeplaatst werden. De Tadjieken en Oejoeren die de oorspronkelijke bevolking vormen, verschillen niet zo fel van bepaalde Pakistanen. Redelijk lichtgekleurde huid en groen en zelfs blauwe ogen. Het meest verbazende zijn de vrouwen die we weer op straat zien (in Sost zag ik er geen enkele). De vrouwen dragen hetzelfde hoofddeksel met sjaal erover als in bepaalde gebieden in Noord-Pakistan, maar dan met een gecentreerde rok, blazer en naaldhakken. De mannen dragen geen snor noch baard meer.

Na een rit van 6 uur volgt eindelijk de laatste controle. Via een list slaag ik erin een boek van Nick over “Conflicten en ontwikkeling in China” toch over de grens te krijgen (zogezegd in de wagen vergeten en na de controle de chauffeur het boek gaan laten halen). Toeristen hadden ons reeds verwittigd dat de Lonely Planet van China bv geconfisceerd werd. Gedurende de laatste controle word zelfs onze lichaamstemperatuur gemeten. Op een groot bord in de immigratiehal staan de foto’s van al het douanepersoneel en een uitgebreide lijst met hun verplichtingen en verboden. (ze mogen niet kletsen, geen eigen lectuur meebrengen, geen cadeautjes aan de passagiers vragen, geen ruzie maken,...). De douanebeambte’s zijn dan ook superbeleefd en kijken steeds strak voor zich uit.

In de eerste chinese kleine stad “Tashurgen” lopen we totaal verbouwereerd rond. De stad is gelegen op een wijds plateau omgeven door talrijke pieken. De straten zijn picco-bello 4-baanswegen waar maar af en toe een wagen op rijdt. Doorheen geluidssprekers weergalmt van 6u ’s morgens tot 20u een chinese stem die veel te vertellen heeft. De gebouwen zijn zeer pompeus opgericht maar naar mijn bescheiden mening in totaal ‘foute’ smaak (bv. felroos met goudkleurige zuilen). We stappen een eerste restaurant binnen en niemand spreekt een woord Engels. Lang leve de menukaart met fotootjes en engelse zinnetjes. Maar als er 20 keer “ special hot dish” op staat geraak je niet echt verder. Het eten met stokjes is iets voor geduldige mensen. Per hap maar 1 noedel in je mond krijgen is redelijk frustrerend.

Bij gebrek aan gidsboek of plan stappen we op goed geluk doorheen de stad op zoek naar het historisch centrum. We trachten iemand te vinden die wat Engels kan, maar tevergeefs. Mensen reageren op onze engelse vragen uitgebreid in het Chinees. Na een omweg via een buitenwijk (waar er plots weer lemen huizen zijn) komen we toch op de laan die de “place to be” blijkt te zijn. Of zoals een bord het verduidelijkt “Cultural street for tYvalling & shopping”. Er bevinden zich meerder hotels en wij gaan op zoek naar het goedkoopste. Dat blijkt er eentje te zijn waar er ondanks het feit ik er vrije kamers zie, we toch niet mogen blijven. Vermoedelijk heb je hier hotels voor toeristen en andere (goedkopere) voor Chinezen. In Paksitan zouden we op al die zoektijd al zoveel bezoekjes voor thee en zelfs voor onderdak aangeboden gekregen hebben, maar hier worden we redelijk genegeerd, op de kinderen na. We slaan zelfs een zucht van verluchting wanneer er eentje ons aanspreekt en achter onze naam vraagt.

Op het einde van de grote baan, kom je in een immense grasvlakte waar er vele yurts staan. Het contrast met de brede ongebruikte baan, weergalemende luidspreker kan niet groter zijn. Er bevindt zich een oude, stenen stad die eigenlijk maar een immense hoop losse stenen blijkt te zijn met een paar zeer dikke muren van een 1800 jaar oud fort.

Vanaf nu geniet ik van haren in de wind en Nick van een whisky-cola. China heeft zo zijn voordelen.

De volgende dag trachten we een bus te nemen tot in Kashgar. De ticketjes die we hiervoor kochten worden een uur voor vertrek terug betaald want volgens de ticketbeambte heeft de chauffeur hoofdpijn. Aangezien er geen andere bussen meer vertrekken rijden we met een pick-up die tevens dienst doet als prive-taxi mee. De rit is weeral o-ver-wel-di-gend. We rijden langs de Alma Athi, meer dan 7500m hoog die torent boven een immens groene vlakte. Met yurts, yaks en een helderblauw meer. Ik zou hier zo willen uitstappen en willen fietsen. Na verloop van tijd zijn er zelfs bergflanken onder het zand bedolven. Vervolgens kleuren de rotsen vele aardetinten waaronder zelfs kersenrood.

Het wegdek is naar chinese gewoonte een pareltje van kunst, maar toch rijdt men hier steeds aan een slakkengangetje van max 70km/u. Af en toe passer je immers een ezelskar of tractor met aanhangwagen die dienst doet als taxi.

Ik geniet ontzettend van het onderweg zijn. De vrijheid, het onbekende en het uitzoeken zijn de ingrediënten bij uitstek om ons dagelijks te laten verrassen. Mijn gedachten dwalen ook regelmatig af naar het feit dat we onderweg naar huis zijn. Hoe we ons leven in België verder gaan oppikken...

Bewonderenswaardig iemand

We hebben die dag een poging ondernomen om naar een top te stappen. Voor die ene keer dat we dan toch een gids meevroegen om zeker van de weg te zijn liep het juist daarom mis. In een dorpje vinden we een tiener die graag een centje bijverdient als gids. Een pad dat volgens hem veel minder gevaarlijk is dat hetgene waar wij eerst op stapten blijkt eigenlijk geen pad te zijn maar een short-cut die ons tot aan de voet van een rotswand brengt. Het blijkt voor zowel Nick als ik onmogelijk om van hieruit veilig tot op de top te geraken. Onze would-be-gids komt plots tot het besef dat zijn schoenen de beklimming het niet zouden overleven en suggereert ons om onder ons 2 verder te gaan. Daar staan we dan: op een berghelling, zonder pad, voor een rotswand en iemand die ons in de steek laat. Dan maar afdalen. En ik geef het graag toe: het was een geweldige afdaling: losse kleine stenen waarop je al skieend op een sneltempo daalt. Dolle pret.
eenmaal benden krijg ik van dorpeligen tebhoren dat we eerst op het juiste pad aan het stappen waren. Die jongen had ons dus bewust misleidt. Ben teleurgesteld in de "mens" en de would-be-gids krijgt er nog eens flink van langs van mij en gaat met lege handen huiswaarts.
We spenderen de rest van de namiddag op een geweldige plek (met zicht op die ene bergwand en –top), aan een het Borithmeer. Veel pakistanen komen hier een dagje op bezoek: een wandeling, een toertje op het meer en wat bijpraten. Het is er fijn vertoeven en bovendien verrukkelijk eten (de zoon die dienst doet als kok heeft immers stage gelopen in dat ene chique hotel met geweldig buffet in Gilgit). Wij spenderen er de namiddag elk met ons boek. En plots kwam zij de hoek om gedragen. Madelaine. Een elegante Zwitserse dame, rond de vijftig. Het is even opkijken, want toeristen zie je hier amper. Het blijkt bovendien een heel bewonderenswaardige dame te zijn. Op haar 25ste reisde ze alleen en in openbaar vervoer doorheen India en Pakistan. In een rolstoel wel te verstaan. Sinds een polio-aanval toen ze 4 was is ze immers aan een rolstoel gekluisterd. Maar het belet haar niet om de deuren van de wereld wagenwijd open te gooien en het onbekende tegemoet te gaan. Integendeel. Jaarlijks reist ze 3 maanden, meestal doorheen Azie. Sinds 13 jaar geeft ze creatieve schilderworkshop in een weeshuis in Jaipur in India. Wanneer ze alleen met het openbaar vervoer reisde zorgde elke hotelbaas er gewoon voor dat het logement op de volgende plek geboekt werd en dat er iemand haar kwam ophalen. Nu reist ze in een privewagen en heeft ze lokale begeleiders. De afgelopen maand was ze op tocht doorheen Afghanistan en volgende maand vertoeft ze weer in India. Wij staan er sprakeloos en bewonderenswaardig bij.

Wanneer ze weer verder op stap gaat, staan we nog stil na te genieten van de rijke ontmoeting.

nog een geluk dat we die dag niet naar die ene top verder zijn kunnen stappen.

Het kan... in Pakistan!

Je bent net de grens over gestoken en na 20 meter word je reeds uitgenodigd bij een familie.

Je valt ziek en moet naar het ziekenhuis. De assistent manager van het hotel komt mee met de taxi naar het ziekenhuis. Hij begeleidt je doorheen al de diensten en blijft bij je de hele dag. Af en toe verdwijnt hij om jou op iets lekkers te trakteren.

Je checkt uit in een hotel en de baas schenkt je een afscheidstheetje, reserveert Èn betaalt je taxi naar het busstation.

Je komt toe op het terras van een klein restaurant en een aanwezige gast neemt prompt een handvol frietjes van zijn bord en geeft het jou door. Vervolgens geeft hij zijn bord verse kersen door.

In een busje word je wagenziek en moet je overgeven. Je buurvrouw masseert prompt gedurende een tiental minuten hard je voorhoofd en het ongemak verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Wanneer je de Pakistaan bedankt om zijn hulp en gastvrijheid krijg je steevast het antwoord: "It’s my duty. You are my guest"

"Educate your children", "Respect the nature", "Our mission to life is to serve", "Help the tourists",... zijn spreuken langs de kant van de weg. Ze worden nageleefd.

Langs de Karakoram Highway zie je massa’s witte bergtoppen en gletjers. Je zou zo kunnen uitstappen en aan een trektocht beginnen...

Ter begroeting schudden de vrouwen elkaar de hand en kussen ze je handrug.

Bebaarde en donkergekleurde Sunni’s, maar ook bleek huidkleurige met blauw-groene ogen bij de snorrige Ismaeli’s (gematigde moslims)

Iedereen loopt er in shalwaar kameez, een brede broek met lang overhemd.

Weinig vrouwen in lichtblauwe Burka en de meerderheid met een grote sjaal om hun hoofd en borsten aan het oog te onttrekken. Bij sommige stammen wordt er een hoedje onder de sjaal (=dupatta) gedragen.

Stappen in Pakistan

Oorspronkelijk waren we van plan om onze stappers te binden voor een lange trekking. Samen met een gids en een drager zouden we een aantal passen oversteken. Na wat rondvragen blijkt dat we bij onze aankomst, eind mei nog te vroeg in het seizoen zijn en er nog veel passen ondergesneeuwd zijn. We zouden koorden moeten nemen en hopen op goed geluk om elke keer in de volgende vallei te kunnen geraken. We besluiten om eerst een paar dagen onder ons 2 op uit te trekken en vervolgens te zien hoe de weercondities zijn. Na een korte trekking in Feary Meadows is het voor ons duidelijk dat we eigenlijk veel liever met 2 op stap gaan en laten we de hoge passen waar we noodzakelijkerwijs een gids, porter en koorden voor nodig hebben, links liggen. In de plaats daarvan is het elke keer een groot avontuur bij het zoeken naar de weg. Ondanks het herhaaldelijk navragen van de juiste weg lopen we regelmatig anders dan gepland. Feit is gewoon dat wat wij als een levensgevaarlijk pad beschouwen, voor hen een fluitje van een cent is. Het zal ons een aantal uren rechtsomkeer kosten en ook een flinke training voor de gemoedstoestand. Maar het plezier om ergens te geraken, moederziel alleen te kamperen, het besef van het niet ‘verkeerd’ te doen maar gewoon ‘anders’ maken de omleidingen meer dan waard. Stappen in Pakistan is zoveel ruiger en avontuurlijker dan in Ladakh of in Nepal. I.p.v. binnenlandse vluchten in Nepal of lange jeeptochten in Ladakh te moeten doen kan je hier via de Karakoram Highway gemakkelijk vele beginpunten van trekkings bereiken en ben je vanaf de eerste minuut en reeds op maar 3000 meter omgeven door gletsjers en hoge bergtoppen.

Feary Meadows (Himalaya)
We stappen 3 dagen doorheen een vallei die ons tot een een glaciaal amfitheater brengt. Vanop onze kampeerplek zien we een massale gletsjer onder ons en de 8-duizender Nanga Parbat voor ons.
Alvorens daar toe te komen, stappen 15 km om de dure jeeprit te vermijden. Het weer is van de partij. Wolken en zelfs lichte regen. We hadden niet beter kunnen wensen voor de lange dorre weg die ons tot aan het eerste pad leidt. Vandaar stappen we verder omhoog, doorheen bossen (op zoek naar een wandelstok), langs kabbelden beekjes. Onderweg worden we meermaals uitgenodigd om met de weg-werkers een glaasje (thee wel te verstaan) mee te drinken. De weg is lang en steil en maakt de voldoening ’s avonds nog groter.
In het nabijgelegen dorp worden we ondanks onze traditionele klederdracht vriendelijk doch kordaat verzocht om terug naar onze kampplaats te gaan. Zelfs de uitbater van de kampeerplek die van een andere vallei afkomstig is mag het dorp niet in. ‘Hun’ vrouwen moeten immers beschermd worden van de ogen van buitenstaanders. Het zal onze enige niet-gastvrije voorval zijn gedurende een trekking in Pakistan.
De volgende nacht is Nick klaarwakker en blaakt hij van energie en werklust om een boek en artikels te schrijven... tja, de computer ligt samen met de rest van onze bagage in Gilgit en een lichtgewicht tent is niet de ideale werkplek. Zeker niet in het midden van de nacht. De volgende dag is mijn stapgenoot tot niet veel meer in staat dan tot het volgende dorp te stappen. Het verder gelegen uitzichtspunt laten we door de komende wolken links liggen en de volgende dag stappen we weer de hele jeeptrack naar beneden. De zon is jammer genoeg van de partij. Feeling hot. Eenmaal terug op de Karakoram Highway regelen de omstaanders een terugrit richting Gilgit voor ons. We rijden mee met een boswachter die, nadat we zijn uitnodiging om die avond bij zijn familie door te brengen hebben afgestaan, ons naar een vriend brengt vanwaar het volgend busje tot Gilgit geregeld wordt. Terwijl we al zittend op een stoel MOETEN wachten, gaat hij een grote fles cola voor ons kopen en bekers ontlenen in een cafeetje. Als ik in een cafeetje naar de WC wil, begleidt hij mij tot aan de deur. Je bent hier in Pakistan niet enkel een gast maar iemand om wie men zich totaal ontfermt... Doen wij dat in BelgiÎ ook met de Pakistanen?
De volgende dag gaan we onze lange jeeptrack tocht compenseren door het buffet te plunderen in het sjiekste hotel van Gilgit.

Asumbar Agost (Karakoram)
We verbinden 2 valleien via de pas Asumbar Agost (4670m). In de valleien doorkruizen we meermaals een dorp dat elke keer bewoond wordt door een andere stam. In sommige dorpen zijn al de mannen donkergekleurd en dragen ze elkeen een baard. In andere dorpen hebben ze een bleke huidskleur en groen-blauwe ogen. Sommige spreken Shinaanderen, anderen Khowar, Wakhi, Burushaski of Urdu.
Voor de verandering worden we meermaals uitgenodigd. We houden halt bij een Wakhi-familie waar we op boterthee, ghee en geitenkaas getrakteerd worden. In het midden van hun enige woonruimte is er een groot gat in het plafond om de rook buiten en het licht binnen te leiden. Op een plankje ligt een reuze stomp zoutkristal (vergelijkbaar met de lampen die je in het Westen aantreft) die de familie voorziet van zout. Wanneer we informeren naar het volgende dorp houdt de Wakhi-broer van onze wakhi-gastvrouw zijn 2 handen uitgestrekt onder zijn kin: in het volgende dorp is iedere heer bebaard en dus extremere moslim.
Maar ook die volgende dorpsbewoners zijn een en al dienstbaar. Wanneer we bij een stroompje die in de loop van de warme namiddag is uitgegroeid tot grote beek op zoek gaan naar een geschikte plek om de andere oever te bereiken komt er een opa aangestapt om ons de minst moeilijke oversteek te tonen.
De 2de nacht kamperen we aan de voet van de pas op een uitgestrekte vlakte. Een duidelijk pad, links van de pas zou via een smalle richel naar de pas leiden. Via een beter begaanbaar pad zou men via rechts de pas kunne bereiken, maar door de sneeuw is het aan het zicht ontrokken. We besluiten om op goed geluk doorheen de sneeuw op de helling te stappen. Eenmaal boven komen we op een uitgestrekte besneeuwde vlakte toe. Aangezien we om 5u uit de veren zijn gekropen, stappen we probleemloos op de nog verharde sneeuw. Om de volgende vallei te bereiken moeten via een besneeuwde (te) steile helling dalen. Na 1/3 met al de moeite van de wereld trachten niet uit te schuiven hou ik het voor gezien. Nick wordt vriendelijk aangemaand om trapjes in de sneeuw te komen hakken. Ik installeer mij een meter boven de enige steen die uit de sneeuw reikt en zet er mijn voeten stevig op om niet uit te schuiven. Om te vermijden nog meer schrik te hebben bij het zien van de helling focus ik maar op de koekjes die ik uit mijn jaszak haal. Na hevig gestamp van Nick zijn de ‘trapjes’ gereed en acht ik het veilig genoeg om verder te dalen.
De stappen doorheen weilanden en tussen het vee op ons gemak naar beneden. We zijn nog vroeg in de ochtend en de zijriviertjes kunnen nog gemakkelijk over gestoken worden.
Na verloop van tijd wordt de vallei smaller en stappen we op de andere oever. We checken bij inwoners of we eop het juiste pad zijn. Tevergeefs, want een uur later moeten we besluiten rechtsomkeer te gaan. Het pad wordt smaller en smaller en de rivier benden is omgetoverd in een kolkende massa waar je niet in zou willen baden. Wanneer we anderhalf uur later om de andere oever ter hoogte van het smalle pad zijn gekomen wordt het echt wel duidelijk dat we juiste beslissing hebben genomen door rechtsomkeer te gaan. Het pad werd een aantal meters gewoon onbestaand op een steile helling. Je zou er gewoon vastzitten want de rivier was niet over te steken.
In de rotswanden ontwaren we grillige formaties die aan de Afghaanse Tora Bora doen denken.
Wanneer we de avond na 13 u stappen de eindhalte behalen zijn we beiden redelijk uitgeput. 2 dagetappes in 1 dag combineren is niet niets.
Een vriendelijke heer nodigt ons uit om in zijn tuin te kamperen. Thee en fruit worden aan de tent geserveerd en heel de familie komt zich voorstellen.
Nadat we hun aanbod tot een avondmaal van kip en rijst afwimpelen onder het verzinsel dat we vegetarisch zijn, krijgen we te horen dat zij ook vegetarisch zijn " We also eat vegetables, we are also vegeterian". S’avonds brengen ze ons toch een bordje kip met rijst aan de tent.
Naar goede gewoonte bekronen we ons de volgende dag op hetzelfde ene buffet in Gilgit.
Na deze 2 trekkings verlaten we Gilgit en de vriendelijke uitbater van de Medina Guesthouse. Na 3uur bereiken we Karimabad in de Hunza vallei. Dit is een ongelooflijk prachtige plek. Stel, je komt je kamer uit en je hebt zicht op 3 valleien met elke keer een hoge duizender als bonus die erbovenuit preikt. Als je wat verder in het dorpje stapt ontdek je nog een viertal andere valleien met elke keer een paar witte bergtoppen. Hoog in het dorp reikt het Baltit fort dat tot 50 jaar gelden bewoond werd door de plaatselijke Mir (prins) van deze vallei.
Vanuit karimabad trekken we naar ultar meadow.

Ultar Meadow (Hindukush)
De vallei van de Ultar kan je bereiken via een smalle vallei waartussen het donkerbruine water van de Ultar-gletsjer stroomt.
Om de hitte te vermijden beginnen we tegen 17u aan de tocht. Ons plan is om in Ultar meadow te kamperen de volgende dag aan het uitzicht op d nabijgelegen pas te gaan genieten. Maar plannen wijn er om gewijzigd te worden. Zij het niet met opzet.
Nadat we Baltit Fort van karimabad omzeild hebben, komen we in een feerieke oase. De akkers zijn er verdeeld op mini terrasjes die soms zelf maar een viertal fruitbomen tellen. We stappen de kloof in op de brede rand van een waterkanaal. Na 2 minuten zijn we reeds op handen en voeten aan het kruipen en vervolgens staan we stil voor een breuk in het kanaal die ons niet te overbruggen lijkt. 3 lokale mensen komen ons achterna en maken duidelijk dat we niet verder mogen gaan. Goed voor mij om een ander pad te nemen, maar welk dan? Blijkbaar zijn ze het onderling niet eens over het meest geschikte pad. Na verloop van tijd wijzen ze ons naar een brugje beneden die ons naar een hoger waterkanaal, in het midden van de rotswand op de andere oever. Na een korte daling steken we de bulderende bruine beek over en stijgen de andere rotswand op. Na verloop van tijd stappen we in mul zand die ons 2 sateppen omlaag leidt als je net een stap omhoog bent gestapt. Dan maar in een snel tempo op handen en voeten en met d eschaterlach zich omhoog een weg banen... We, klimmen een rotswand op, doorkruizen een boomgaard en bereiken uiteindelijk het waterkanaal. Rechts de rotswand, daarnaast een kanaal van 30cm en vervolgens een opeenstapeling van stenen met zand erover die het waterkanaal en het voetpad vormen. Vanonder de stenen spuit er water van het kanaaltje de rotswand af. We ontmoeten een herder met een aantal geiten die volop een komende breuk van het kanaal aan het herstellen is. Hij wijst ons dezelfde richting uit.
Op de zelfde hoogte loopt er aan de andere kant ook een waterkanaal (hoger dan hetgeen waar we voordien op kropen). Beiden komen samen aan de beek. Langs de andere kant loopt een padje de losse helling op. We betwijfelen of dit het juiste pad is, maar de vraag is overbodig: de beek is niet over te steken. Na een hete zomerdag valt de bruine massa met grote kracht naar beneden.
We volgen voetstappen en klimmen de steile helling voor ons. Het wordt al wat minder licht van d voetstappen geven ons goede hoop. Maar tevergeefs, na 1,5 uur staan we oog in oog met de gletsjer en kunnen we geen stap verder. Tussen de rotsen ontwaren we plekje dat toevallig van alle stenen is ontruimd. Blijkbaar zijn andere mensen ons reeds vooraf gegaan op de andere over dan die die tot Ultar Meadow leidde. We rantsoeneren de 10 laatste waterslokken en doen veel pogingen om in slaap te vallen (waar zijn we verkeerd gelopen? Waarom hebben lokale mensen ons deze kant uitgestuurd?) De volgende ochtend staan we vroeg op om alles bij helder licht nog eens na te zien. In d everte ontwaren we de kampeerplek op de andere oever. Wanner we weer aan het waterkanaal zijn merken we dat zelfs om 6u ‘s ochtends de beek niet over te steken is. We blijven op dezelfde oever en stappen cvia het waterkanaal verder naar benden. De steile helling in het mulle zand is een lachwekkend fijn pad om je zonder enige moeite te laten afdalen.
Wanneer we in het eerste winkeltje van Karimabad ons te goed doen aan vloeistof besluit de kerel "I think you like water".

"No registration? You have big problem!"

Zo beweert de politieman. We waren op weg naar het busstation voor een 20u- durende rit naar Gilgit. Twee politieagenten hielden onze taxi tegen en controleerden onze paspoorten. Ze beweerden dat we ons bij aankomst in Islambad hadden moeten laten registreren in een politiekantoor. Wij hadden hier nog nooit van gehoord. Maar hij bleek het te menen en stapte onze taxi in en gaf instructies aan de chauffeur om naar het politiekantoor te gaan. Gedurende de rit herhaalde hij 36 keer hetzelfde liedje: " Jullie hebben een grote fout begaan, jullie zitten dik in de problemen, jullie zullen met mijn overste moeten praten."
Na de eerste verbazing zet Nick de tegenaanval in. "Ik wil mijn ambassade bellen" en gevolgd door "Wat is uw naam?" Nu is het aan ons om dit 10 keer te herhalen. Nick haalt zijn notitieboekje boven en schrijft de naam die op zijn badge staat heel duidelijk op. En toen begon hij weer hetzelfde liedje op te zeggen (jullie hebben problemen blablabla). Toen ben ik mijn geduld verloren en heb ik mij kwaad gemaakt. ("ik heb het recht om mijn ambassade te bellen en om uw naam door te geven"). Voor hem kwam dit als een belediging over...ik ben immers (maar)een vrouw : "Your wife is treatening me. I respect your wife, but she is treatening me. Now you have very very big problem". "I have to retain law and order you know". Als zelfs twee extreem gevaarlijke toeristen die in een taxi zitten een law en order probleem vormen heeft de politie ongetwijfeld bergen werk.
Al de schuld over mijn wangedrag ging naar Nick, want hij is hier immers verantwoordelijk voor mij. Het zwijgen werd mij dan ook door mijn dierbare echtgenoot opgelegd. Tevergeefs. De man begon door te hebben dat niet wij maar hij in de problemen zou geraken. Na een telefoontje met de collega op de brommer is alles plots weer koek en ei. Of we soms 100Rs hadden voor een pepsi te gaan drinken ... Toen Nick hem 100 roepies wou geven om ervan af te zijn, heb ik mij pas echt kwaad gemaakt (als je hieraan toegeeft, werk je het corruptiesysteem immers gewoon verder in de hand). Ik weet niet wat er juist in hem omging, maar de politieagent is de taxi uitgestapt en is met zijn collega vertrokken. Wij zijn dan maar naar het busstation gereden. Nice try mister police man. And yes, I was threatening you. And it worked.

Salam Maleikum Pakistan

Na een lokale busrit en een toertje met de fietsriksja bereiken we Wagha, de grens India – Pakistan. Alvorens de grens over te steken kan Nick er van een biertje genieten en ik van losse haren in de wind. De komende maand schikken we ons immers aan de eisen en gebruiken van de islamitische republiek van Pakistan: geen alcohol, ruime klederdracht die vrouwelijke vormen bedenkt en een sluier om het hoofd van de vrouwen. Maar Pakistan is deze belemmeringen méér dan waard.
We blijven aan de grens om de officiële sluiting ervan mee te maken. Aan de Indische zijde bevinden zich honderden fanatieke Indiërs. Aan Paksitaanse zijde zijn het er een klein honderdtal. Aan beide zijden worden nationalistische liederen gespeeld die luidkeels doorheen de boxen weergalmen en elkaar trachten te overtreffen. Dit wordt opgevolgd door een hele show waar er om het hardst en om het stoerst een militaire parade wordt gevoerd. Samen met hun knappe uniforms is het best indrukwekkend. De vlaggen worden neergelaten, een Indische en een Pakistaanse militair schudden elkaar kort en krachtig de hand en de poorten gaan met luid kabaal onherroepelijk dicht.
Gedurende de show wordt ik door een paar Pakistaanse meisjes uitgevraagd. Of ik moslim ben, of ik getrouwd ben, of ik reeds kinderen heb,... of ik in hun ouderlijk huis in Lahore wil overnachten. Een uurtje later bevinden we ons in een lokale bus. Nick zit in de mannenzone achteraan samen met de mannelijke gezinsleden. Ik zit vooraan, met de meisjes, afgeschermd door een metalen plaat van de mannelijke blikken. We spenderen de avond en een groot deel van de nacht met het beantwoorden van hun vragen (wilde dieren in België, epileermethoden voor vrouwen, huwelijksgewoontes, prille verliefdheid tussen een nicht en een neef die met elkaar zouden willen huwen,...) ze zijn vol bewondering voor onze ‘love-mariage’ maar zijn teleurgesteld bij het zien van onze gewone trouwkleren en het gebrek aan mijn overvloedige maquillage en juwelen die dag. Bij het zien van de trouwfilm van één van hun nichtjes is het inderdaad een wereld van verschil. Ter compensatie (?) word ik overrompeld met kitcherige juwelen.
Door de hitte overdag leven de Pakistanen tot een groot deel van de nacht. Om 1u ’s nachts zitten we gehurkt op het terras van een kip-BBQ en heerlijke raita (yoghurt met rauwe groete en kruiden) te genieten. Vervolgens leggen we nog een wandelingetje af en gaan we op familiebezoek. Wij zijn doodop en moeten aandringen om vervolgens huiswaarts te keren. Nick slaapt in een ruimte met de mannen en ik met de vrouwen. 4 in een groot 2 persoonsbed, eentje op de zetel, eentje op de grond en ik op mijn luchtmatrasje. De volgende dag blijven ze aandringen opdat we nog de dag samen zouden doorbrengen. Maar we willen ons Chinees visum regelen en reizen door tot Islamabad, de nieuwe hoofdstad. De rit is indrukwekkend. Ondanks mijn buikloop en volgkotst zakje (de nadelen van huiselijke keuken) ben ik vol bewondering voor de rit: een picco bello snelweg, ruw landschap en vooral ontzettend rijkelijk versierde vrachtwagens.
Momenteel vertoeven we in de hoofdstad Islamabad om de volgende visums te regelen. (Het Chinees visum prijkt reeds in ons paspoort, morgen staat dat van Kirgistan op het programma) Deze nieuwe stad is 35 jaar oud en herbergt al de ambassades die mooi gerangschikt in een diplomatieke enclave zijn. (met betalend ingangs- en uitgangsticket). De straten zijn hier in dambordpatroon aangelegd en onderverdeeld in sectoren. Wij verblijven nu in G-9, maar ook en vooral onder de waaier van de ventilator in onze hotelkamer.
Zodra het visum van Kirgistan geregeld is, reizen we naar Gilgit van waaruit we verder naar Passau reizen om aan de eerste trekking te beginnen.

Namaste India

Na een taxi, een lange minibus rit, een busje, een nachttrein, een fietsriksja en nog een nachttrein komen we via een tussenstop in Bhairawa (Nepal) en Delhi aan in de uitvalsbasis van de Sikhs: Amritsar. Na even rond zoeken aan het station om in de stad te geraken, worden we door een hulpvaardige Indiër uitgenodigd om mee te rijden. Samen met zijn vriend ontfermen ze zich over ons. Rekening houdend met de prijs die we voor een hotelletje willen betalen zoeken zij een geschikte kamer voor ons. Zonder enige commissie! Amritsar voelt dan ook absoluut niet aan als andere toeristische Indische trekpleisters. Er hoeft niet onderhandeld te worden voor de riksja’s en je hoeft niet constant op je hoede te zijn dat je afgezet zou worden.
Mannen lopen er bebaard en met een kleurrijke tulband rond. Samen met een metalen armband, een houten kam in hun haar en een mini-zwaard om hun middel zijn het de symbolen van de Sikhs. We brengen meermaals een bezoek aan de Gouden Tempel en genieten er van life tabla muziek en heilige gezangen, de geur van de nectar die er geofferd wordt, de weerkaatsing van het zonlicht op de gouden tempel. Ze dragen elk hun steentje bij tot de serene sfeer. Het contrast van het witte complex, het meer die de gouden tempel omringt en de kleurrijke sari’s is een ware lust voor een oog.

Tot ziens Nepal

Het is zover. Na het trekken doorheen het wondermooie Dolpo bij het begeleiden van de laatste groep heb ik nog een paar daagjes Nepal voor mezelf. Het zijn drukke tijden. Enerzijds ben ik redelijk doodop van het begeleiden van de groep. Drie weken gids zijn is best vermoeiend. Zeker als je doorheen heupdiepe sneeuw een pas van meer dan 5000 meter moet oversteken. En dit met een deelneemster die een longoedeem aan het ontwikkelen was. Er bestaan rustigere momenten voor je zenuwen. Ondanks die moeilijkheden mocht ik genieten van een zeer positief ingestelde groep. Een rit van 14u op een lokale bus heeft hun enthousiasme niet aangetast. Noch de dag uitstelling van de lokale vlucht naar de bergen. Stuk voor stuk mensen die elk hun steentje bijgedragen hebben om er een fijne trektocht van te maken. Eentje had zelfs de wondermooie gave om overal iets moois in te zien. Met beide voeten sterk geaard en het dan nog delen ook. Een denkbare ontmoeting. Ik acht mij niet enkel een hoogtemeter, maar vooral een mooie ervaring rijker.
Bovendien was het voor mij een emotioneel weerzien van Dolpo. Een trektocht waar ik 2 jaar geleden veel beleefd heb. Ik werd er toen heel kwaad...en zelfs ziek. Nu stap ik op dezelfde plekken en sluit ik vrede met de kwaadheid die ik toen voelde.... en begrijp ik beter waarom ik juist ziek werd.
Ik stap er van de ene koesterplek naar de andere. De pas met het voormalige Oud-Tibet waar je letterlijk een andere wereld binnenstapt, de fotogalerij in een afgelegen dorp, de lieflijke vallei na de Baga-La, het heldere water van het Phoksumdo meer,...
Nu de burgeroorlog tot de verleden tijd behoort, is het een en al bedrijvigheid in Dolpo. Er wordt veel gebouwd, tal van yak karavanen zijn onderweg,... Mensen hebben weer hoop en investeren in de toekomst.

Na deze reis heb ik veel tijd nodig om te bekomen. Mijn lichaam eist rust en slaap. Maar anderzijds zou ik graag nog zoveel willen doen. Andrea, onze lieve vriendin die een paar maand geleden ook in de Red Panda woonde, is na haar verblijf in India en Thailand terug. Heerlijk bijpraten en samenzijn en eraan herinnerd worden wat echte diepe vriendschap is.

Practisch gezien moet er ook heel wat geregeld worden. 67 kilo bagage opsturen via een koerierdienst is niet niks. Zowel voor de geldbeugel als voor de tijd alvorens alles effectief in de dozen verdeeld is.

Na de laatste BBQ die op het terras van de Red Panda georganiseerd werd, is het de volgende ochtend tijd om te vertrekken. We mogen genieten van een “hindoe-uitwuiving”: een grote dikke rode tikka op ons voorhoofd, wierook om ons heen en een geurige bloemenkrans moeten de hindou-goden aansporen om ons bij te staan gedurende onze tocht.

Ondanks mijn traantjes, voelt het goed om op stap te gaan. We hebben veel tijd in Nepal doorgebracht en we hebben nood aan de ontdekking van het onbekende...

De balans

Het eind van ons verblijf in Nepal nadert met rasse schreden. Over een paar dagen komt mijn laatste groep van onze eigen VZW toe en trekken we samen naar Dolpo. Vervolgens vertrekken we over land via India naar Pakistan, China, Kirgistan, Kazachstan, Rusland,.. met als eindhalte tegen half juli de Celestijnenlaan.

Het is hier goed geweest én genoeg. De cocon van KTM doet onze voelsprieten jeuken om weer onderweg te zijn. Het kietelt bij mij reeds lange tijd. Het bewonderen gisterenavond van de film “Into the Wild” wakkerde gelukkig ook de reiskriebels van Nick aan. Nu zijn grootste werk voor een lang artikel eindelijk klaar is heeft hij daar terug ruimte voor.

Afgelopen jaar was er weinig nood aan het meedelen van mijn plannen en mijn bevindingen via deze blog. Ik besteedde reeds genoeg tijd aan en beleefde meer plezier aan het beantwoorden van mails... ter compensatie blik ik graag nu even terug.

De cursus boeddhisme is een ware ommekeer geweest gedurende mijn verblijf. Een leerrijke klap in het gezicht over de manier van omgaan met woede, over de waarde van het leven, over wat na DIT leven,...

De reizen die begeleid werden waren stuk voor stuk kleine lessen en mogelijkheden om boeddhistische lessen in de praktijk toe te passen.

Het oprichten van onze VZW Chautaara biedt ons de kans om als vrijwilligers activiteiten in België en arme Aziatische landen te organiseren ten voordele van lokale NGO’s. In de afgelopen maanden werd er reeds 10.000€ verzameld die 3 NGO’s ten goede zullen komen. Of hoe we ons steentje bijdrage aan microfinanciering, onderwijs en gezondheidszorg.
Het werk voor de oprichting van Chautaara VZW waren mogelijkheden om achter de schermen te werken maar wezen daarbij ook met een tere vinger naar de drang naar erkenning en het gemis ervan. Mensen verwachten nu eenmaal een duidelijk beeld van iemand doet. Maar ik kan toch moeilijk leidraden voor begeleiders, financiële ramingen, financiële verslagen, leidraden voor in KTM, nieuwe voorstellen, ... doormailen als bewijs van productief werk, niet? Dan maar een paar zinnen op een blog ter compensatie.

De klankschaalcursus was een grote verademing en onderdompeling in een accoustisch bad van welzijn. Het was mooi om mensen die mij lief zijn, ervan te laten mogen genieten. Relaxatie sessies, chakra’s in balans brengen,... eenmaal in België, bewandel ik graag verder dit pad.

De bezoekjes waren het uitkijken waard en hartverwarmend. Soms ook confronterend over het levensritme in het Westen en hoe groot de verwachtingen en druk kunnen zijn dat alles volgens plan verloopt.

Het leven hier heeft ons alvast ideeen gegeven over hoe en waar we verder willen. De eerstvolgende halte is België, maar niet de definitieve eindhalte. Zich een tijd weer settelen om daarna beter weer te kunnen vertrekken.

Waarom komen en gaan bepaalde mensen in je leven?

“Mensen komen in jouw leven om een bepaalde redden.
Een seizoen of een heel leven.
Als je weet om welke reden het is, weet jij wat jij voor die persoon kunt doen. Als iemand in jouw leven is om een reden, is het gewoonlijk omdat jij een behoefte hebt geuit. Zij zijn gekomen om jou te helpen door een moeilijkheid heen, jou te begeleiden met ondersteuning en je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen.
Ze lijken door God gestuurd. Zij zijn er om een reden waarvan jij het nodig vind dat ze er zijn.

Dan, zonder dat jij iets verkeerd doet, of op zomaar een moment, zegt of doet deze persoon iets om de relatie te beëindigen.
Soms gaan ze dood, soms lopen ze weg.
Soms keren ze zich tegen jou en dwingen je tot een standpunt.
Wat wij ons dan moeten realiseren, is dat aan onze behoefte is voldaan, onze wens is vervuld, hun werk is gedaan.
Het gebed dat jij verzond is beantwoord en nu is het tijd om verder te gaan.

Sommige mensen komen in je leven voor één seizoen, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren.
Zij brengen jou een ervaring van vrede of ze brengen je aan het lachen.
Ze kunnen je iets leren dat je nog nooit gedaan hebt.
Zij geven je gewoonlijk een ongelooflijke hoeveelheid vreugde.
Geloof het, het is echt, maar slechts voor een seizoen.

Relaties voor de duur van je leven, leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om zo een solide emotionele fundering te hebben.
Het is jouw taak de lessen te accepteren.
Hou van die persoon en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van jouw verdere leven.
(…)
Ds niet (ver-)oordelen maar de positieve elementen als levensles gebruiken voor jezelf en anderen. Zo voorzien wij samen de wereld elke dag van meer licht en warmte en wordt onze wereld nog mooier.”
CARPE LIBRUM


Bij sommige ontmoetingen voel je immense dankbaarheid en acht je je rijk. Andere raken een tere wonde aan en veracht je. Wat geen deugd doet aan je eigen hartje en je wonde nog pijnlijker maakt.
Maar toch valt er steeds een les te leren, hoe pijnlijk die ook mag wezen. Als we elke ontmoeting beschouwen als les die te leren valt en ons wijzer maakt, verbreden we ons blikveld en leren we meer mensen lief te hebben om hoe zij zijn.

Maman et papa au Nepal.

Je dors et tout a coup je m’appercois que mes parents se trouvent au pied de mon lit. Je me suis trompee de date pour leur arrivee, et du coup, ils se sont debrouilles tout seul pour venir me tirer de mon lit et faire de leur nez.
Ce n’est qu’un de mes cauchemars la veille de leur arrivee. Lors d’un autre cauchemar c’est la mention ´†LANDED†ª qu’on retrouve sur le petit ecran a l’aeroport aupres des numeros de vols qui est remplacee par ´†CRASHED†ª.
C’est dire que le stress m’envahit. Eux qui jusqu’a present n’allaient en vacances pas plus loin que la douce France, se retrouvent embarque pour un long periple de 36 heures pour un continent totalement inconnu a eux…
Tout ca pour voir leur fille. Je me sens donc fort responsable pour leur bien-etre au Nepal. Le Nepal ne me facilite guere les choses†: il y a peu de trottoirs et s’il y en a, ils sont en triste etat. L’electricite est coupee jusqu a 6 heures par jour. Dans la rue trainent les immondices, les chiens, les vaches, les enfants de rue, les mendiants, les racoleurs de touristes. Le trafic est incessant et en permanence les chauffeurs claxonent … Mais que neni, ils ont surmontes tous ces obstacles. Avec brio. Mes parents m’ont epates.

Le jour de leur arrivee, alors que je suis seule au milieu de la foule en train de scruter les visages de tous les nouveaux arrivants, je me retrouve deja a verser des larmes. Des larmes de remerciements pour le fait qu’ils aient bien voulu s’embarquer pour cette aventure. Tout a coup, je les vois. Bras leves comme des champions, alors que tout les obstacles du Nepal sont encore a surmonter. On court, on s’embrasse, on s’enlace et je les declare deja champions. Ils sont arrives sain et sauf ici, c’est deja une chose de gagnee.

Par la suite, je vais de surprise en surprise.

Maman voit tout. C’est incroyable comme elle a l’œil observateur et remarque les moindres details. On dirait une petite fille attentive lors de son premier voyage scolaire. Vers la fin du sejour, elle verse parfois des larmes de remerciements pour le fait que je m’occupe d’elle. C’est emouvant. Il faut savoir recevoir maman†!
Papa, lui se retrouve a aimer les surprises. Lui qui jusqu'‡ present aimait que tout soit regle comme du papier a musique, se retrouve a adorer les chamboulements de programmes. Maman et moi nous croyons halluciner en l’entendant dire ca. Et les chamboulements de programmes sont monnaie courante au Nepal. Par 2 fois le vol vers Jomsom est reporte d’un jour, le chauffeur de la jeep qu’on a loue pour plusieurs jours n’arrive pas au rendez-vous car il n’a pas su acheter de carburant vu que l’approvisionnement se fait rare. Nick et moi, on se retrouve regulierement a devoir chercher de nouvelles solutions. C’est un bon exercice avant que nos groupes n’ arrivent. Mais mes parents ne sont pas des participants ordinaires. A chaque imprevu, ils sont restes calmes et ils m’ont meme donne le conseil de ne pas stresser en cherchant une solution. C’est reconfortant.

De plus, il ne passe pas une journee lors de leur sejour ou ils me remercient pour mon devouement. C’est un comble. C’est moi qui les remercie de bien avoir voulu prendre la peine de se deplacer pour un si long periple, de m’avoir fait confiance ici, de s’etre comportee comme de tellement bons voyageurs meme baroudeursresque,…et d’avoir tellement bien pris soin de moi lors des 35 annees passees.

Merci,
Fany

Als ik eens...

Als ik toch eens iemand was die dit alles kon zien zonder dat hij een ander verband ermee had dan het te zien; iemand die alles kan waarnemen alsof hij een volwassen reiziger was die pas vandaag op het aardoppervlak was aangekomen!

Als ik toch eens niet vanaf de geboorte had geleerd aanvaarde betekenissen te geven aan alles, maar in plaats daarvan de betekenis die inherent is aan ieder ding kon zien, in plaats van die welke eraan is gegeven van buitenaf.

Als je toch eens de menselijke realiteit kon kennen van de vrouw die vis verkoopt en verder kon gaan dan haar etiket visvrouw op te plakken en het bekende feit dat ze bestaat en vis verkoopt.

Als je toch eens een politieagent kon zien zoals God hem ziet.

Als je toch eens alles voor het eerst kon zien, niet apocalyptisch, alsof het openbaringen waren van een mysterie, maar rechtsreeks als het opbloeien van de realiteit.

Fernando Pesseo
The book of disquiet

Anam cara

Anam cara is a celtic expression.

It refers to a soul friend. It describes a friendship that is not wounded or limited by separator or distance. Such a friendship can remain alive even when the friends live far away from each other

John O’Donohue 'Spiritual wisdom from a celtic world'

Each friend represents a world in us,

a world not burn until they arrive.

And it is only by this meeting

that a new world is born.

Anais Nin

Een fascinerend citaat

Achter je ligt een andere werkelijkheid. Een werkelijkheid die je

iets kan vertellen – over je toekomst bijvoorbeeld.

Maar om die werkelijkheid te zien, is het niet voldoende om je

om te draaien. Die andere wereld draait meteen met je mee.

Hij zal altijd achter je blijven, wat je ook doet.

Dus moet je iets anders verzinnen.

Kijk met je achterhoofd. Inderdaad: precies de plek waar we

geen ogen hebben.

De blik naar achter betekent dan ook iets anders:het is de blik naar binnen. Dat is werkelijk zien.

Diep in jezelf ligt het antwoord.

Ganesh Himal

Het is een stukje Nepal dat ooit in aanmerking kwam om toeristisch gepromoveerd te worden. In het kader van ‘Tourism For Rural Poverty Alleviation Program’ trok onder begeleiding van een gids een hele delegatie van de VN en van basen van nepalese trekkersbureautjes er naartoe. Dorpelingen werden aangemoedigd om een kamer voor toeristen in hun huis te voorzien en zelfs om lodges te bouwen. Richtingaanwijzers werden geplaatst. Maar na de promotietoer kwam men tot het besluit dat er aantal elementen ontbraken: er was geen historisch heroisch verhaal aan de streek verbonden en men mistte de nabijheid van 8 duizenders. Resultaat: een ongeschonden gebied met toch een minimum aantal voorzieningen. Het bekoorde ons hartje zeer degelijk. Ookal zie je geen 8 duizenders, een reeks 7 duizenders vind ik ook best indrukwekkend. Laat staan als je ze van op een uitzichtpunt met de voeten in verse sneeuw kan bewonderen.

De vrouwen dragen er felgekleurde ronde, platte wollen hoedjes die prachtig versierd zijn met geborduurde bloemen. Ze dragen de typische Tibetaanse klederdracht. De tibetaanse grens bevindt zich immers op 1 wandeldag afstand.

In het zoveelste dorp Tatopani (=warm water) dat Nepal rijk is, bevinden zich natuurlijke warmwaterbaden. In dit dorp komen heel wat nepalese toeristen op kuuroord: dagelijks 3 maal het bad in zou bevorderlijk zijn voor de gewrichten en bepaalde kwaaltjes.De vrouwen geven er de borst aan de jongsten. De kinderen zwemmen onder water zo dicht mogelijk bij de Bideschi (buitenlander) en trachten ons uit te dagen. Wanneer Nick onder water pootje lap levert aan een verlegen jongetje, wordt hij door het nu wenende kind aangeduid aan zijn groot moeder als de grote boosdoener. Die besluit hem dan maar met water nat te spatten.

Het groene kantoor

Ons kantoor is grasgroen, schorsbruin en bloemenrijk. De ‘garden of dreams’ is niet bedoeld als kantoor, maar wel als een groene oase van rust in het drukke KTM en lust voor het oog. Talrijke details zijn tussen de planten en de beeldhouwwerken te bespeuren: een omsingelende tak die gekerfd werd als een slangenhuid, eekhoorntjes die her en der huppelen, poetische spreuken, ... De kussens op de grond zijn verleidelijk, de ontelbare bankjes zijn felbegeerd bij de welgestelde nepalese koppeltjes (in spe) die hier elkaar hun liefde komen verklaren. De oude tuinman kijkt er vol ontzag naartoe als ze iets te dicht bij elkaar kruipen. Op zich, niet echt de ideale plek om echt te werken, zij het de tafels, de stoelen en het wireless internet die je er kan gebruiken. We hebben ons dan ook een jaarabonnement aangeschaft en komen hier dagelijks ‘werken’. Wanneer je dan op het einde van de werkdag buiten stapt en oog in oog komt te staan met bedelende straatkinderen word je eraan herinnerd dat je eigenlijk in Nepal bent.

Chautaara VZW zag het licht.

Een chautaara is in Nepal een plaats om tot rust te komen, om te pauzeren op je lange weg. Hij bestaat uit een rechthoekig stenen platform rond een grote schaduwrijke boom. Sherpa’s kunnen er in de schaduw van een grote boom hun manden makkelijk even op neerzetten. Hij is gebouwd om lasten van je af te kunnen zetten. Zo zien we reizen ook. Stappen is loslaten, nieuwe horizonten ontdekken en in een andere wereld onderduiken.

Chautaara’s worden opgericht als publieke dienst naar anderen toe. Enerzijds om de goden gunstig te stemmen, anderzijds als vrijwillige bijdrage aan het publieke welzijn.

Chautaara VZW, heeft tot doel sociale, culturele en educatieve activiteiten te ondersteunen die in hun geheel tot een beter begrip van de situatie in arme aziatische landen en regio's, meer solidariteit, beter solidariteit en culturele uitwisseling zullen leiden.

Chaautaara VZW werd opgericht door Majo, Nick en Fany.