"No registration? You have big problem!"

Zo beweert de politieman. We waren op weg naar het busstation voor een 20u- durende rit naar Gilgit. Twee politieagenten hielden onze taxi tegen en controleerden onze paspoorten. Ze beweerden dat we ons bij aankomst in Islambad hadden moeten laten registreren in een politiekantoor. Wij hadden hier nog nooit van gehoord. Maar hij bleek het te menen en stapte onze taxi in en gaf instructies aan de chauffeur om naar het politiekantoor te gaan. Gedurende de rit herhaalde hij 36 keer hetzelfde liedje: " Jullie hebben een grote fout begaan, jullie zitten dik in de problemen, jullie zullen met mijn overste moeten praten."
Na de eerste verbazing zet Nick de tegenaanval in. "Ik wil mijn ambassade bellen" en gevolgd door "Wat is uw naam?" Nu is het aan ons om dit 10 keer te herhalen. Nick haalt zijn notitieboekje boven en schrijft de naam die op zijn badge staat heel duidelijk op. En toen begon hij weer hetzelfde liedje op te zeggen (jullie hebben problemen blablabla). Toen ben ik mijn geduld verloren en heb ik mij kwaad gemaakt. ("ik heb het recht om mijn ambassade te bellen en om uw naam door te geven"). Voor hem kwam dit als een belediging over...ik ben immers (maar)een vrouw : "Your wife is treatening me. I respect your wife, but she is treatening me. Now you have very very big problem". "I have to retain law and order you know". Als zelfs twee extreem gevaarlijke toeristen die in een taxi zitten een law en order probleem vormen heeft de politie ongetwijfeld bergen werk.
Al de schuld over mijn wangedrag ging naar Nick, want hij is hier immers verantwoordelijk voor mij. Het zwijgen werd mij dan ook door mijn dierbare echtgenoot opgelegd. Tevergeefs. De man begon door te hebben dat niet wij maar hij in de problemen zou geraken. Na een telefoontje met de collega op de brommer is alles plots weer koek en ei. Of we soms 100Rs hadden voor een pepsi te gaan drinken ... Toen Nick hem 100 roepies wou geven om ervan af te zijn, heb ik mij pas echt kwaad gemaakt (als je hieraan toegeeft, werk je het corruptiesysteem immers gewoon verder in de hand). Ik weet niet wat er juist in hem omging, maar de politieagent is de taxi uitgestapt en is met zijn collega vertrokken. Wij zijn dan maar naar het busstation gereden. Nice try mister police man. And yes, I was threatening you. And it worked.

Salam Maleikum Pakistan

Na een lokale busrit en een toertje met de fietsriksja bereiken we Wagha, de grens India – Pakistan. Alvorens de grens over te steken kan Nick er van een biertje genieten en ik van losse haren in de wind. De komende maand schikken we ons immers aan de eisen en gebruiken van de islamitische republiek van Pakistan: geen alcohol, ruime klederdracht die vrouwelijke vormen bedenkt en een sluier om het hoofd van de vrouwen. Maar Pakistan is deze belemmeringen méér dan waard.
We blijven aan de grens om de officiële sluiting ervan mee te maken. Aan de Indische zijde bevinden zich honderden fanatieke Indiërs. Aan Paksitaanse zijde zijn het er een klein honderdtal. Aan beide zijden worden nationalistische liederen gespeeld die luidkeels doorheen de boxen weergalmen en elkaar trachten te overtreffen. Dit wordt opgevolgd door een hele show waar er om het hardst en om het stoerst een militaire parade wordt gevoerd. Samen met hun knappe uniforms is het best indrukwekkend. De vlaggen worden neergelaten, een Indische en een Pakistaanse militair schudden elkaar kort en krachtig de hand en de poorten gaan met luid kabaal onherroepelijk dicht.
Gedurende de show wordt ik door een paar Pakistaanse meisjes uitgevraagd. Of ik moslim ben, of ik getrouwd ben, of ik reeds kinderen heb,... of ik in hun ouderlijk huis in Lahore wil overnachten. Een uurtje later bevinden we ons in een lokale bus. Nick zit in de mannenzone achteraan samen met de mannelijke gezinsleden. Ik zit vooraan, met de meisjes, afgeschermd door een metalen plaat van de mannelijke blikken. We spenderen de avond en een groot deel van de nacht met het beantwoorden van hun vragen (wilde dieren in België, epileermethoden voor vrouwen, huwelijksgewoontes, prille verliefdheid tussen een nicht en een neef die met elkaar zouden willen huwen,...) ze zijn vol bewondering voor onze ‘love-mariage’ maar zijn teleurgesteld bij het zien van onze gewone trouwkleren en het gebrek aan mijn overvloedige maquillage en juwelen die dag. Bij het zien van de trouwfilm van één van hun nichtjes is het inderdaad een wereld van verschil. Ter compensatie (?) word ik overrompeld met kitcherige juwelen.
Door de hitte overdag leven de Pakistanen tot een groot deel van de nacht. Om 1u ’s nachts zitten we gehurkt op het terras van een kip-BBQ en heerlijke raita (yoghurt met rauwe groete en kruiden) te genieten. Vervolgens leggen we nog een wandelingetje af en gaan we op familiebezoek. Wij zijn doodop en moeten aandringen om vervolgens huiswaarts te keren. Nick slaapt in een ruimte met de mannen en ik met de vrouwen. 4 in een groot 2 persoonsbed, eentje op de zetel, eentje op de grond en ik op mijn luchtmatrasje. De volgende dag blijven ze aandringen opdat we nog de dag samen zouden doorbrengen. Maar we willen ons Chinees visum regelen en reizen door tot Islamabad, de nieuwe hoofdstad. De rit is indrukwekkend. Ondanks mijn buikloop en volgkotst zakje (de nadelen van huiselijke keuken) ben ik vol bewondering voor de rit: een picco bello snelweg, ruw landschap en vooral ontzettend rijkelijk versierde vrachtwagens.
Momenteel vertoeven we in de hoofdstad Islamabad om de volgende visums te regelen. (Het Chinees visum prijkt reeds in ons paspoort, morgen staat dat van Kirgistan op het programma) Deze nieuwe stad is 35 jaar oud en herbergt al de ambassades die mooi gerangschikt in een diplomatieke enclave zijn. (met betalend ingangs- en uitgangsticket). De straten zijn hier in dambordpatroon aangelegd en onderverdeeld in sectoren. Wij verblijven nu in G-9, maar ook en vooral onder de waaier van de ventilator in onze hotelkamer.
Zodra het visum van Kirgistan geregeld is, reizen we naar Gilgit van waaruit we verder naar Passau reizen om aan de eerste trekking te beginnen.

Namaste India

Na een taxi, een lange minibus rit, een busje, een nachttrein, een fietsriksja en nog een nachttrein komen we via een tussenstop in Bhairawa (Nepal) en Delhi aan in de uitvalsbasis van de Sikhs: Amritsar. Na even rond zoeken aan het station om in de stad te geraken, worden we door een hulpvaardige Indiër uitgenodigd om mee te rijden. Samen met zijn vriend ontfermen ze zich over ons. Rekening houdend met de prijs die we voor een hotelletje willen betalen zoeken zij een geschikte kamer voor ons. Zonder enige commissie! Amritsar voelt dan ook absoluut niet aan als andere toeristische Indische trekpleisters. Er hoeft niet onderhandeld te worden voor de riksja’s en je hoeft niet constant op je hoede te zijn dat je afgezet zou worden.
Mannen lopen er bebaard en met een kleurrijke tulband rond. Samen met een metalen armband, een houten kam in hun haar en een mini-zwaard om hun middel zijn het de symbolen van de Sikhs. We brengen meermaals een bezoek aan de Gouden Tempel en genieten er van life tabla muziek en heilige gezangen, de geur van de nectar die er geofferd wordt, de weerkaatsing van het zonlicht op de gouden tempel. Ze dragen elk hun steentje bij tot de serene sfeer. Het contrast van het witte complex, het meer die de gouden tempel omringt en de kleurrijke sari’s is een ware lust voor een oog.

Tot ziens Nepal

Het is zover. Na het trekken doorheen het wondermooie Dolpo bij het begeleiden van de laatste groep heb ik nog een paar daagjes Nepal voor mezelf. Het zijn drukke tijden. Enerzijds ben ik redelijk doodop van het begeleiden van de groep. Drie weken gids zijn is best vermoeiend. Zeker als je doorheen heupdiepe sneeuw een pas van meer dan 5000 meter moet oversteken. En dit met een deelneemster die een longoedeem aan het ontwikkelen was. Er bestaan rustigere momenten voor je zenuwen. Ondanks die moeilijkheden mocht ik genieten van een zeer positief ingestelde groep. Een rit van 14u op een lokale bus heeft hun enthousiasme niet aangetast. Noch de dag uitstelling van de lokale vlucht naar de bergen. Stuk voor stuk mensen die elk hun steentje bijgedragen hebben om er een fijne trektocht van te maken. Eentje had zelfs de wondermooie gave om overal iets moois in te zien. Met beide voeten sterk geaard en het dan nog delen ook. Een denkbare ontmoeting. Ik acht mij niet enkel een hoogtemeter, maar vooral een mooie ervaring rijker.
Bovendien was het voor mij een emotioneel weerzien van Dolpo. Een trektocht waar ik 2 jaar geleden veel beleefd heb. Ik werd er toen heel kwaad...en zelfs ziek. Nu stap ik op dezelfde plekken en sluit ik vrede met de kwaadheid die ik toen voelde.... en begrijp ik beter waarom ik juist ziek werd.
Ik stap er van de ene koesterplek naar de andere. De pas met het voormalige Oud-Tibet waar je letterlijk een andere wereld binnenstapt, de fotogalerij in een afgelegen dorp, de lieflijke vallei na de Baga-La, het heldere water van het Phoksumdo meer,...
Nu de burgeroorlog tot de verleden tijd behoort, is het een en al bedrijvigheid in Dolpo. Er wordt veel gebouwd, tal van yak karavanen zijn onderweg,... Mensen hebben weer hoop en investeren in de toekomst.

Na deze reis heb ik veel tijd nodig om te bekomen. Mijn lichaam eist rust en slaap. Maar anderzijds zou ik graag nog zoveel willen doen. Andrea, onze lieve vriendin die een paar maand geleden ook in de Red Panda woonde, is na haar verblijf in India en Thailand terug. Heerlijk bijpraten en samenzijn en eraan herinnerd worden wat echte diepe vriendschap is.

Practisch gezien moet er ook heel wat geregeld worden. 67 kilo bagage opsturen via een koerierdienst is niet niks. Zowel voor de geldbeugel als voor de tijd alvorens alles effectief in de dozen verdeeld is.

Na de laatste BBQ die op het terras van de Red Panda georganiseerd werd, is het de volgende ochtend tijd om te vertrekken. We mogen genieten van een “hindoe-uitwuiving”: een grote dikke rode tikka op ons voorhoofd, wierook om ons heen en een geurige bloemenkrans moeten de hindou-goden aansporen om ons bij te staan gedurende onze tocht.

Ondanks mijn traantjes, voelt het goed om op stap te gaan. We hebben veel tijd in Nepal doorgebracht en we hebben nood aan de ontdekking van het onbekende...