Warme welkom in het koude België

De huidige temperatuur die buiten heerst, is rechtevenredig met de warmtegraad van het ontvangstcomité.Een automatische deur die zich opent. En ik grijp naar mijn hartje van ontroerende verbazing. Meer vrienden dan verwacht die mij opwachten. Traantjes vloeien van blijdschap. Idem dito bij het thuiskomen in mijn stekje: een gepavoiseerde, bebloemde, chocoladerijke voordeur… En de vraag die sinds een paar dagen in mijn hoofd speelde “ Gaan de vrienden er nog zijn?” werd meteen positief beantwoord. DANK jullie wel

Terugblikken naar…

… 5 maand geleden, de intense dagen voor mijn vertrek : een bootfeestje, ontelbare keren uitzwaaien.
… het vertrek! Niet snel genoeg doorheen de paspoortcontrole kunnen gaan om alleen onderweg te kunnen zijn.
… het toekomen in KTM en vanuit de luchthaven onmiddellijk gedropt worden op de speelplaats van de shelter. Het eerste contact: de nepalese woordjes en de universele taal van de glimlach doen wonderen.
… het aanpassen met andere vrijwilligers waarvan ik in vele mate van verschil, maar toch blijven zoeken en een pad banen voor het gemeenschappelijk plezier.
… het gekriebel voor de bergen die na 1,5 maand zich serieus begon te manifesteren. Stappers binden en op weg naar de Annapurna s en het basiskamp.
… zich aanpassen aan de porter waar ik 23 dagen mee op stap ben en de tocht waar ik om de 3 uur een teahouse passeer, maar gelukkig amper toeristen tegenkom. Maar de bergen! Het stappen! Het letterlijk onderweg zijn! Het geeft mij vleugels.
…traantjes van geluk op de pas.
…een verbaasde en joviale kreet bij het nemen van een draai op het pad naar het basiskamp: oog in oog met Basile, mijn maatje van de vrijwilligers, die net van het basiskamp terugstapt. Zich vervolgens verder naar boven haasten, want ik wil de 2 andere vrijwilligers die die avond in het basiskamp logeren graag verrassen. Poging geslaagd en 2 dagen samen van de sneeuw en de stilte genoten op het basiskamp.
…op een tweesprong in Pokhara, met een knoop in de maag , uren wachten op een taxi. De zoveelste taxi die nadert, maar deze keer met een blank gezicht op de passagierszetel. Een gezicht dat bovendien de nek uitsteekt wanneer ik gelaatstrekken tracht te herkennen. Een arm die uit het raam zwaait. Een portier dat opengezwaaid wordt terwijl de taxi nog rijdt. Een paar joviale sprongetjes bij mij en 2 handen in de lucht als teken van overwinning. Het waren 2 mensen die elkaar 3,5 maand niet meer gezien hadden. Het was een mooi spektakel voor de handelaars van de kraampjes en cafégangers op die ene tweesprong.
… van solo naar een duo: het vraagt om een hele aanpassing. Zowel in de straten van KTM als op het pad in het Everestgebied volg ik niet graag, maar ga ik liever met 2 op ontdekking. De juiste wegen werden ingeslaan en de aanpassing bleek evident als je je hartje kan luchten en dat bovendien nog geapprecieerd wordt ook.
… zelf een nieuwe uitdaging moeten zoeken wanneer Nick zijn reis ging begeleiden. En die bovendien vinden. Voldoening in het vinden van het viltidee, het zelfstandig voorbereiden en de eigenlijke uitvoering van de viltworkshop. Een geslaagde afsluiter van het vrijwilligerswerk. En als kers op de taart een zalige nieuwe hechte groep vrijwilligers. Plezier én intense gesprekken zonder enige moeite.
… een nieuw weerzien en zich vervolgens aanpassen om de tijd te verdelen: tijd alleen, tijd met 2 en tijd met de vrienden van Nick. Een moeilijke opgave die te veel energie vroeg.
… op tocht door een toeristloos gebied: een stukje Tibet in Nepal. Een wondermooie afsluiter. De authentieke cultuur! Het afgelegen gebied! Tijd alleen, tijd met 2 en tijd met 3: in totaal evenwicht.
… tijd om uit te rusten, alles te laten bezinken. De vraag “Hoe doe ik het de volgende keer anders en beter?” beantwoorden.

Dolpo, verborgen parel

Na 2 teahouse-trekkings (Annapurna en Everestgebied) werd het hoog tijd om minder toeristische trekpleisters te gaan verkennen. De bestemming voor Majo, Nick en ik werd Dolpo, een afgelegen gebied in de Himalaya. Een tipje van de sluier werd ons reeds vertoond in de wondermooie prent 'Himalaya' van Eric Valli.

Door de aanslepende staking en vele dagen curfew hebben we noch geduld noch moeite gespaard om uiteindelijk via 2 binnenlandse vluchten met een speciale permit voor dit gebied op zak en een overgewicht aan bagage door de aanzienlijke hoeveelheid proviand op een klein grasveldje dat tegen een bergwand geplakt was, veilig te landen. De houten luifel die dienst doet als luchthavengebouw geeft onmiddellijk de toon voor dit afgelegen gebied. We moeten er een zelfgeschreven vragenlijst onder de titel 'crime investigation' van een politieman invullen. Na 1 dag stappen is er reeds geen enkel spoor meer van enige officiele instantie. Maar het is geen niemandsland: de maoisten heersen over dit gebied. Niet dat ze hier scholen, bruggen of andere nuttige dingen bouwen. Neen, zoals het hoofd van dit maoistisch district ons wist te vertellen zijn ze na 10 jaar bewind nog steeds uitvoerig bezig met de 'destructie fase' die vervolgens (betekent dat 'ooit'?) door een opbouw fase zou opgevolgd worden.... Na een interview met gewaagde vragen en hilarische antwoorden, viel ons voorstel om van de 100 opgeeiste dollars, de helft aan de lokale school te doneren in zeer slechte aarde. We gingen voor hen blijkbaar te snel over naar de constructie fase. Dan maar 100 dollar, door Nick met de linker (onreine) hand afgegeven en door mij met de melding "astublieft klootzak".
Maar het is noch de moeite die we hebben moeten doen om dit gebied te bereiken, noch de ontmoeting met de maoisten die ervoor gezorgd hebben dat Dolpo in die mate mijn hart heeft kunnen bekoren... Het is de pracht van de bergen en de authenticiteit van de cultuur.

De eerste dagen stappen we doorheen een nauwe kloof, vaak op een pad in de rotswand, soms ook op een pad van stenen dat OP de rivier aangelegd werd. Na 2 dagen en een halve dag sneeuwstorm komen we toe in DHO. Het eigelijke begin van Tibet in Nepal. Bij een partijtje cricket met de jeugd ontmoeten we Angad, een wijze, talentvolle, nederige fotograaf, filosoof, poltieker,... waar we vervolgens, genesteld op de kussens in zijn fotogalerijtje geboeid luisteren naar zijn wijze woorden.

Na een zijtripje trekken we verder, in 2 dagen over 2 passen heen. Ter hoogte van de tot hiertoe knapste pas ooit, de Numa La, werd op 5360m de verjaardag van een zusje gevierd en mocht ik tevens een mysterieuze gele omslag openen: gedroogde bio mango's en een warme vriendschap vervulden mij van geluk.

De volgende dag overbrugden we de 2de pas , de Baga La, waar we in een wondermooie groene oase van een vallei een yakkaravaan mochten bewonderen. Dit gebied kent geen grenzen. De bevolking van de hogere gebieden, de Dolpo-pa, verhandelen het zout van Tibet met het graan van de Rong-pa, de bewoners van de lagere gebieden. De voedingsmiddelen die rijkelijk in de lage gebieden groeien, smaken onvoldoende en bieden niet genoeg weertsand aan de mens zonder het smaakvolle en imuunversterkende zout van Tibet. Elke familie van Dolpo-pa heeft handeldcontacten met een familie Rong-pa waarmee ze hun goederen omruilen. Elk jaar trekken ze dagenlang met hun yakkaravaan over 5000-metershoge passen om genoeg voedsel te hebben alvorens hun gebied weer via ingesneeuwde passen afgesloten is in de winter.

Na de prachtige vallei achter de Baga La, slaan we een andere vallei in, waar we tussen de kruinen van de dennebomen een helblauwe grote parel mogen aanschouwen. Het is het Phoksumdomeer! Het ene meer waar in de film Himalaya, een yakkaravaan langs een in de rotswand gehouwd pad passeert. De onbeschrijfelijke kleur, het contrast met de rotswand, het indrukwekkende pad,... het maakt me stil en blij.

Dit gebied snakt naar meer. Dieper het gebied in, verder naar Upper-Dolpo, tot aan de tibetaanse grens. Verder op ontdekking doorheen dit onbevlekt stukje Nepal.

De terugtocht is hectisch verlopen. We vertrekken halsoverkop omdat het vliegtuig ondanks het slechte weer die dag, toch is afgevlogen om ons op te pikken. Het slechte weer kleurt ook de hemel boven onze bestemming, Nepalgunj, donker en we landen er pas na een nood-tussentop in de luchthaven van Rumbu. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een witte lijn op een dor grasveld te ontwaren: het teken dat we niet zomaar gaan crachen, maar wel degelijk gaan kunnen landen. We weten niet waar we geland zijn, maar na een rondvraag en een blik op het luchthavengebouw, of beter, wat ervan overblijft, is het duidelijk: we zijn in het kloppend hart van het maoistisch gebied. Als je het piepklein luchthavengebouw binnenstapt, kan je boven jou, nog steeds de hemel bewonderen: het werd 5 jaar geleden gebombardeerd en afgebrand. Na deze tussenstop en gunstigere weersomstandigheden later, stappen we weer in en landen vervolgens in het broeerig hete Nerpalgunj waar we na gestrand te zijn in een air-condionned restaurant de nachtbus naar KTM nemen. Wij, en de tientallen geiten op het dak, in de bagageruimte en 'ergens' onder de bus komen de volgende ochtend heelhuids aan...

Tijd nu om deze tocht en vooral heel het leven hier in Nepal, te laten bezinken. Tijd om uit te rusten, te reflecteren... en om de dagen af te tellen. Het zijn er nog 7.

Een ander verslag over onze tocht in Dolpo kan je terug vinden op www.ergens-onderweg.blogspot.com

Stand van zaken

Puzzelstukjes....
hebben Nick tot op de top van de hoogste stupa in KTM gebracht om er elkaar terug te zien na zijn begeleide reis en mijn vilt workshop in de shelter.

Na 18 dagen staking en wegversperringen,
waarvan 5 opeenvolgende dagen curfew,
tal van massa betogingen waarbij de curfew genegeerd werd,
politie die er met de stok op lossloeg,
militairen die niet enkel rubberen kogels schoten,....
heeft de koning 1 van de 3 eisen van de bevoking ingevuld: het parlement werd opnieuw ingevoerd. Nu nog hopen op een nieuwe grondwet die door de partijen opgesteld zou worden en waarbij hopelijk de macht van de koning beperkt wordt. Meer hierover op www.nepalnews.com

Een nieuwe uitdaging

Het is zacht, kleurrijk en gemakkelijk hanteerbaar materiaal. Met water en zeep tover je het om tot haarspeldjes, armbanden, tasjes, sjaals,...

Ik had tijd, snakte naar een nieuwe uitdaging, bewonderde vilten spulletjes in de souvenirswinkels in Thamel en stond oog in oog met het idee om een creatieve workshop voor de meisjes van de shelter te organiseren.

Achterop de moto bracht de eigenaar van een viltwinkeltje mij naar zijn fabriekje (=1 ruimte in een appartementsgebouw). Daar kon ik het door mij felbegeerde materiaal aankopen. Na een eigen viltsessie ten 'Huize vrolijke vrijwilligers', ben ik met een vilten bloempje in de haren bij de meisjes op bezoek gegaan. Het bloemetje werd bewonderd, het materiaal boven gehaald en de meisjes zetten zich aan het werk. Twee fijne weken later, heeft elkeen een eigen vilten handtasje....en acht ik mij rijk met deze ervaring.

Stand van zaken

De schilder van de shelter...

is iemand die zijn werk goed gedaan heeft. Hij heeft zelf een aantal tekeningen geschilderd maar ook en vooral de kinderen zelf aan het werk gezet. Getuige hiervan de muurschilderingen die ik tussen 2 trektochten door ben gaan bewonderen.

Jongler avec des reves...

na lang wachten op een rustig kruispunt, werd de appelsien met met een mix van blijdschap, een vleugje angst, veel verwondering en ongeloof terug vastgegrepen.

Mijn adresboekje...

is nog steeds spoorloos verdwenen. Een nieuw exemplaar zal weldra aangeschaft worden. Inmiddels zou ik graag jullie adressen, telefoonnummers en verjaardagen ontvangen. Ik verkeer nog steeds in blijde en hoopvolle verwachting...

Op pad in de Khumbu (18-03 t.e.m. 30-03)

de tocht

* In 12 dagen vanuit Lukla via tal van zijvalleitjes, doorheen de sneeuw, mezelve vermommend als een afghaanse schoonheid (=tevergeefse poging om mijn gezicht te beschermen tegen de brandende zon) op ontdekking tot op de top van een 5545 meters hoge berg geklauterd om samen te genieten van een indrukwekkend zicht op ellenlange gletsjers, 8-duizenders... waaronder een zekere Everest.

* de populairste teahousetrekking van Nepal waarbij we het merendeel van de dagen van het hoofdpad naar het Everest Basecamp zijn afgeweken.

de koestermomenten

het succesvol landen op een ontzettend korte, hellende landingsbaan /mijn naieve stapgenoot verrassen met een sneeuwbal in de kraag wanneer we samen voor de zelfontspanner poseren / een indrukwekkend pad in de rotswand volgen / besneeuwde toppen bewonderen vanuit mijn bedje /rustig alleen wandelen en naar mijn innerlijke stem luisteren die mij gebiedt om mij om te draaien....net op tijd om een sneeuwbalaanval van mijn stapgenoot tot een mislukte poging te herleiden / tel kwijt zijn van het aantal goede babbels / smaak van brood herontdekken / vanaf 5u00 die ochtend op stap om de sterren te zien uitgaan, toppen te zien belicht worden, wolken oranje te zien kleuren / het eerste zonlicht dat de top van de Kala Patar bereikt wanneer wij er de laatste meters klauteren om het verbluffende zicht trachten te kunnen vatten

Op stap rond de Annapurna's en naar het Annapurna Basecamp (16-02 t.e.m. 10-03)

de tocht
* in 23 dagen vanuit het alternatieve vertrekpunt Begnas Tal , over de Thorung La pas, met een ommetje naar het Annapurna Basecamp tot in Pokhara.
* een populaire teahouse trekking doorheen terrasvormig boerenland, loofbos, naaldbos, alpenweiden, via de 5416 meters hoge pas vanuit besneeuwde bergen naar een nieuwe wereld van droge bergtoppen....Mustang genaamd. Vanuit de rand van deze Tibetaanse hoogvlakte wandelt men gestaag naar beneden langs appel- en citrusbomen om vervolgens doorheen dezelfde opeenvolging van vegetatiezone's het Annapurna Basecamp gelegen op 4130 meter te bereiken: een cirque van helwitte toppen waar de sneeuw kniehoog lag en ik het kind in mij volop heb laten zegevieren...

de koestermomenten
de legende van mijn wandelkaart aan een 6-jarige pientere schattige dorpsbewoner uitleggen / de buurtbewoners observeren in hun ochtendlijke activiteiten, zonder zelf opgemerkt te worden / leerrijk gesprek over de politieke wantoestanden met leraar van een dorp / geur van de jungle / grappige kleine snotneus die zijn chapati (broodje in de vorm van een pannekoek) als hoofddeksel gebruikt en tegelijkertijd een danspasje uitvoert / een zijweg van het te populaire (maar toeristschare) pad inslaan / de slaap niet kunnen vatten omwille van mijn blijvende verbazing over het indrukwekkend knappe zicht dat ik die dag heb mogen bewonderen / mij op een rustdag tegen een kleine stupa nestelen en genieten van het het boek " Het sneeuwluipaard" / sterren bewonderen vanuit mijn bedje / hoe hoger, hoe higher het gevoel: in topvorm over de pas heen / traantjes van geluk wegpinken bij het ontdekken van het zicht op de droge Mustangkoppen / een zuid-koreaanse vriend een besneeuwde bergflank zien afglijden wanner hij een heel eind van het oorspronkelijke pad is afgeweken / de eerste stralen zonlicht die boven de bergkam opkomen / wanneer ik in het paradijselijke dorp Tatopani (genaamd naar de warmwaterbaden) de smaak van vers geperst appelsiensap herontdek / mij in een warmwaterbad dompelen en de sterrenhemel bewonderen / samen met een jong meisje op een wandelpad: zij slaat af en stapt de schoolpoort binnen en zo word ik er nogmaals aan herinnerd dat ik op reis ben /op weg naar het basiskamp, na een bocht, zicht op rode baskets, een cowboyhoed.....oog in oog met Basile, mijn maatje van de vrijwilligers dat uiteindelijk toch op trekking is vertrokken en net terug komt van het Basiskamp: een blij verrassend weerzien / mij in de sneeuw laten vallen op het Basiskamp / uuuuuuuuuuuuuren aan een stuk stil genieten van het indrukwekkende zicht /

ik ben nog niet ferm veranderd...gelukkig maar?

Leg mijn kwaliteiten en gebreken naast elkaar en oordeelt u zelf bovenstaande vraag maar.

Locatie: Namche Bazaar, een bergdorp in het everestgebied, Khumbu, gelegen op een halfuurtje vliegen vanuit KTM en vervolgens 2 stapdagen verwijderd van een vliegveld.
Een tiental dagen geleden belde ik van hieruit een jarige op.... en last but not least....liet ik er mijn adres - en telefoonboekje liggen. 'Foutje' zou ik zoals bij alom vertrouwde gewoonte zeggen. 'Grote fout' zegt mijn gevoel momenteel want er zijn nog talrijke dierbare mensen die ik graag met post en stem nog zou willen verrassen. Daarom graag jullie bijdrage...om mij uit deze sitautie te 'redden'. Gelieve dus uw adres, telefoonnummer en verjaardag door te sturen naar een verstrooide ziel, die nog steeds evenveel belang hecht aan communicatie.

FlaterFany groet en dankt u van harte.

Jongler avec des reves

" Le jongleur s'immobilise au milieu de la place, prend 3 oranges et se met a les lancer en l'air. Les gens se rassemblent autour de lui et admirent la grace et l'elegance de ses gestes. "La vie est plus ou moins a cette image, dit quelqu un au voyageur. Nous tenons toujours une orange dans chaque main pendant qu'une autre est en l'air. Mais c'est cette derniere qui fait la difference. Elle a beau avoir ete lancee avec habilitee et experience, elle suit son propre parcours."
Tel le jongleur, nous lancons un reve dans le monde, et nous ne le controlons pas toujours. (...) mais au bon moment il retombe realise entre nos mains." (Paulo Coelho. Makthub)

Soms laat het leven je toe om iets los te laten. Zoals begin december, 's morgens vroeg, ergens op spoor 6 te station Antwerpen-Berchem. Twee lachende en wenende gezichten, een zwaai, een "Tot in de Himalaya" die nog net uitgesproken wordt alvorens de deur dichtklapt en de trein tot een stipje aan de horizon herleid wordt...

Morgen is het zover. Met een hoge dosis vertrouwen mag die ene appelsien die de lucht werd ingegooid, weer opgevangen worden...

De schilder van de shelter

….is iemand die enorm veel talent heeft en de leiding ging hebben over de schilderwerken: de tekeningen zouden door hem gemaakt worden en de kinderen gingen de boel inkleuren.
….is iemand die uitgerekend op de dag van het begin van de werken zijn ontslag indient
…is iemand die de volgende dag, tot mijn enorm grote verbazing, toch aan het werk is met de kinderen wanneer ik in de shelter toekom…want ook in Nepal bestaat er een opzegtermijn.
….is iemand die plots niet meer komt opdagen omdat hij 10 vakantiedagen heeft genomen.
…is iemand die de schilderwerken zonder mij kan uitvoeren…want ik heb niet meer op zijn terugkomst gewacht. Aangezien er heel wat minder werk is in de shelter zou ik hier echt op hem hebben moeten wachten en mijn trektocht inkorten…en vooral het risico nemen om teleurgetseld te zijn als hij weer niet komt opdagen.

Ben dus sinds een paar dagen in Pokhara, waar ik de eerste uren serieus moest wennen an al d etoeristische voorzieningen die ik in KTM amper gebruikt heb. Maar al trappend op een fiets voel ik mij vrij en geniet ik van de verkenning van de rustige plekjes. Over een paar dagen vertrek ik op 30-daagse trektocht: annapurna round en basecamp in een lange tocht verenigd. Het adres van de shelter blijft behouden…elke keer als ik in KTM ben, ga ik ik er zeker langs gaan. Gelieve voor de komende maand mijn sterke gedachten vanuit mooie plekjes te ontvangen via de maan en de sterren…

Een vrolijke zwaai en heel graag tot dan,
Draag zorg voor elkaar.

koestermomenten

verslag lezen van mijn wekelijkse bezoek aan de panos (begrijpe wie begrijpe kan) / de marktkramer die absoluut zijn mais, appel en appelsien met mij wil delen wanneer ik er mijn theetje drink / dikke bertha spelen met de kinderen / het verlossend gevoel na een openhartig gesprek met ikweetallesbeterexemplaar / de smaak van een fris slaatje herontdekken / mijn boek uitlezen genesteld onder tientallen gebedsvlaggetjes nabij een stupa met megazicht op KTM / julley julley-groeten aan tibetanen / de meisjes die spontaan hun engelse les al spelend herhalen / de blik van bewondering in de ogen van de meisjes wanneer ze zichzelf bewonderen op hun zelfgemaakte fotocollage / iedereen aan het werk zien met de schilderwerken / mijn bord aflikken in een chique restaurant in KTM waar we mijn afscheid 'vieren' / de vriendelijkste marktkramer van mijn buurt in KTM uitwuiven alvorens naar pokhara te vertrekken / busticket naar Pokhara kopen en beseffen dat er een nieuwe reis in aantocht is / mijn stalen ros bestijgen / zelf mijn post bestempelen in een klein postkantoortje / het moment waarop ik mijn lach moet inhouden omdat mijn euro gevallen is dat ik mijn eten in een lokaal stalletje van lichte zede besteld heb / al fietsend nepalse hints neurien / danssessie in mijn kamer / al de koekjes vergelijken in een supermarkt en terugdenken aan gelijkaardige momenten op andere reizen / merken dat ik pijnlijke lachspieren heb wanneer ik breed glimlachend op een zandweg langs het meer van pokhara fiets

de journalist en de toerist

De journalist zou graag willen weten wat ik van de verkiezingen vind....

"Een lege doos" luidt mijn antwoord, want ...welk is het nut van verkiezingen als de meeste politieke partijen niet deelnemen ?
De enige die hier misschien een antwoord voor zal hebben is de koning die vorig jaar de grondwet wijzigde en zich alle macht toeeigende…

Wanneer de tv-ploeg van de nationale zender verder op zoek gaat naar meer konings-gezinde toeristen, komen nepalese omstaanders mij om een verslagje vragen. Een brede grijns en schouderklopjes zijn mijn beloning voor mijn eerlijk antwoord. Aangezien het interview voor de nationale nepalse televesie is, is de kans nihil dat dit ooit uitgezonden wordt....tenzij men enkel het beeld gebruikt en de klank eruit knipt...En zo geschiedde het ook. Wat er dan wel in het nepalees door de journalist gezegd werd, kon de staff-medewerker van de shelter die mij op het scherm herkend had, zich niet meer herinneren. van een 'lege doos' uitdrukking moest hij lachen, zoiets had hij zeker niet gehoord. Dat de klank gecensureerd werd, verbaasde hem niet...

De laatste 15 jaar is er in Nepal veel en weinig veranderd. ‘Veel’ in de zin van ontelbare pogingen om democratie te doen ontluiken. ‘Weinig’ in de zin van dat dat nog steeds niet gelukt is. Tot 1990 was het volkomen van de buurlanden afhankelijke Nepal een absolute monarchie. Inmiddels heeft men meerdere malen pogingen gedaan om dit regime, dat de onderdrukking van China paarde aan de bureaucratie van India, te vervangen door een conctitutionele monarchie met een koning die ‘regeert maar niet heerst’. Zo luidde de grondwet alleszins. Tal van regeringswisselingen en corruptie hebben geleid tot een grote desillusie onder de bevolking en zelfs rebellie. Reeds sedert 10 jaar voert een ondergrondse maoistische groepering een geweldadige campagne tegen de regering. Teleurgesteld door de deals die de grote politieke partijen sloten bij de invoering van de democratie, besloot de Nepalese Communistische Partij (de huidige maoisten) ondergronds aan de slag te gaan. Hun « oorlog van het volk » wordt o.a.gevoerd door het overvallen van banken, het ontvoeren en vermoorden van regeringsfunctionarissen, het bombarderen van telecommunicatiemiddelen en ander infrastructuur, het organiseren van gehele stakingen,… Die stakingen worden redelijk goed nageleefd door de bevolking… uit steunbetuiging of eerder uit schrik ?

De verovering van het geluk

Een zware valling, een verrassende absurde wijziging in het ‘werkschema’ van de shelter, maar ook en vooral de verdraagzaamheid t.o.v. een ikweethetbeterenjijbenteennietsnut-vrijwilligster die tot nabij het nulpunt geslonken is… Het zijn de ingredienten voor het feit dat ik deze morgend even een serieus beu-gevoel heb… Zo eentje waarbij je je afvraagt waarom je niet je biezen pakt. Waarom nog verder doorbijten terwijl de bergen lonken ? Waarom verder doorbijten terwijl ik eigelijk zo vrij als een vogel ben ?

Misschien omdat ik reeds een week lang al het mogelijke aan het doen ben om mijn project om de speelplaats te verfraaien met muurschilderingen te kunnen uitvoeren en ik net sinds 1 dag de fiat heb gekregen ? Maar ook en vooral omdat ik spontaan tot het besef kwam dat de vrijheid geen vlucht mag zijn voor elk obstakel. Als vanzelf besluit ik om door te bijten en zie, ik beleef een geweldige dag en bedenk 's avonds dat ik de juiste beslissing nam door niet mijn emotie maar wel mijn gevoel te volgen. Met als gevolg dat het gelukkige gevoel in die wijsheid overheerst. En wat lees ik dan net in mijn agenda van Paulo Coelo?…

« Geluk is soms een zegening - maar meestal een verovering. Het magische moment dat iedere dag heeft, helpt ons om te veranderen, en laat ons op zoek gaan naar onze dromen »

(uit : Aan de oever van de Piedra huilde ik )

Koestermomenten

‘s morgens het gerinkel van de belletjes horen dat gemaakt wordt bij de hindoe-offers – ‘on n’est que poussiere’..bij het ‘bewonderen’ van de crematie’s langs een heilige rivier voor de Hindoe’s – langs velden wandelen in KTM (!) – de avonturen van een nepalse kikker lezen - een nieuw soort volleybal uitvinden met een deel van de harde kern van de meisjes – begroet worden door marktkramers die mij herkennen – het Belgisch consulaat vinden na een hele zoektocht doorheen KTM - de warmte van de oma van het huis voelen – scheutjes ontdekken van mijn klavertje 4 zaadjes – foto van mijn oma tonen aan de hartverwarmende oma hier – weten dat een zusje mijn beeld op haar computerscherm ziet – angst voor toekomst verdrijven – na de zoveelste electriciteitspanne op de tast in de gang stappen en een kietelaanval ondergaan van die ene hartverwarmende oma – dat laatste exact een jaar na het overlijden van mijn oma - beseffen dat vrijheid niet onhoudt dat ik bij een tegenslag moet vluchten - vertrouwensvolle gevoel ervaren zoals toen bij de nieuwe jachthaven van gent - plannen voor de bergen maken - een kleintje van 2-3 jaar die vanop de rug van zijn moeder mij eerbiedig het namaste-teken doet wanneer ik voorbij wandel - een kipfilet grilleren - de goedgekeuring krijgen voor mijn verfraaiingsplannen voor de muren van de binnekoer van de shelter - de sterrenhemel bewonderen vanop een stupa - uitbundig op straat begroet worden door straatkinderen van de shelter die mij herkennen - het publiek dat luidruchtig in de handen klapt wanneer er in een scene van een nepalese film het goede overwint – hetzelfde publiek dat plots met de vingers begint te fluiten wanneer het kwade het overwint – een tibetaanse groet zien van een dame : ze steekt haar tong uit – van ons zelfgemaakt dessert smullen : gebakken banaan met chocoladesaus – bestormd worden door al de kleinste kinderen die opgestookt werden door de bewaker om mij aan te vallen – de jongeren helpen bij het maken van momo’s – nepalese kookles volgen bij de kokkin des huize – het kleinste meisje dat op een wanhopig moment spontaan naar mij toegestapt komt en mij vrolijk in haar taaltje aanspreekt en ondanks de taalbariere mij onbewust (?) moed inspreekt - post uit Belgie krijgen

Libre comme l’air

«een beetje jaloers» heb ik de afgelopen week in een paar mailtjes gelezen….

«Je kunt ver reizen zonder ergens aan te komen en je kunt ergens aankomen zonder te reizen. Je bent gelukkig omdat je jezelf hebt gevonden tijdens een reis. »
uit het zalige boek: De avonturen van een nepalses kikker. Kanal Mani dixit

Het hoeft bovendien ook niet fysiek reizen te zijn. Ook spirituele reizen zijn mogelijk.

Bovendien doe ik nu gewoon (eigelijk eindelijk) waar ik reeds (te) lang naar snakte. Het had evengoed verder studeren kunnen zijn, het schenken van het leven, een ander beroep, het volgen van een cursus waarbij je je talenten bot viert, vrijwilligerswerk in Belgie,… Ieder zijn doel dat hij tot de volgende bocht wilt verwezenlijken. Dat ene doel dat hem wakker en zelfs alert houdt in zijn leven, het doel dat zijn leven zinvol houdt.
Ieder beschikt over de vrijheid om zo’n keuze’s te maken…want… «Vrijheid is niet hetzelfde als ongebondenheid, maar vrijheid is het vermogen om een keuze te maken en me aan datgene te binden wat het beste voor me is. » uit : De Zahir door Paulo Coelho

Libre comme l’air donc
Tout comme vous
Meme si parfois ce n’est pas evident…

Maar ook daar heeft Paulo Coelho een uitleg voor klaar: "Dat ik heb geleden vind ik niet zo erg. Mijn littekens draag ik al zijn het medailles. Ik weet dat de vrijheid een hoge prijs heeft, even hoog als de prijs van slavernij, het enige verschil is dat ik met plezier betaal, met een glimlach al is het wel eens een glimlach met een traan". Maar dan voel je gewoon nog meer dat je leeft en werd er bovendien een les geleerd en wees je wijzer. Bref, on y gagne.

Mijn stekje...

...is een villa gelegen op een bergflank ten oosten van KTM. Het ligt aan een aarden weg, die enkel door 4x4 bereden kan worden en is omgeven door braakliggende gronden aan een kant en door een ommuurd bos dat krioelt van apen aan de overkant... Een stukje wildernis in deze stad dat uit zijn voegen barst en recorden breekt op het vlak van luchtvervuiling.

...is bewoond door de oprichters van CPCS en een deel van de staff, een kokkin, 2 bewakers, een hond en een puppy. De vrijwilligerskelderverdieping wordt nu bemand door 3 toffe jonge fransen,1 jonge canadees die net is toegekomen, 1 franse ikspeeldechefweetallesbeter-exemplaar en 1 belg diehaarmannetjewelstaat en zich hier nu ontzettend thuis voelt.

...hier wordt op de kelderverdieping elke avond een heuse spellekesavond georganiseerd en tal van weddenschappen en opdrachtjes bedacht. Morgen mag er eentje de donutmaker gaan overtuigen om appelbeignets te maken...mijn idee, maar ik ga het niet moeten uitvoeren, was 2de voor de geldloze poker en dus vrijgesteld.

...kan voor onwaardevolle spullen via de postduif bereikt worden op:

CPCS NGO

FANY CREVECOEUR

GPO Box 8975 EPC 5173

DILLIBAZAR

KTM

NEPAL

een greep uit koestermomenten sinds 1 januari

Het is hier hard en hartverwarmend wezen tegelijk. Maar we leggen de nadruk op het positieve, zodat deze momenten nog meer gestalte krijgen... Ziehier een greep uit de koestermomentjes...

Om de hoek van de tarbotstraat ‘ik zie jullie graag’ roepen / groeten vanuit het viegtuig wanneer ik boven India vlieg : iemand onder de wolken en ik erboven / Himalaya in zicht en terugdenken aan de laatste vlucht boven de Himalaya : Leh – Delhi / uit de luchthaven stappen zonder bagage / straatkind van 5 jaar die mij zo fier als een gieter zijn propere handen komt tonen / de kleinste van de meisjes die mij meezeult naar de kraan : ze vindt dat mijn handen niet proper zijn / spreuken lezen in agenda van Paulo Coelho en denken aan al de vrienden die net dezelfde spreuk ook lezen / straatkinderen die (tevergeefs) luizen zoeken in mijn haar / zon zien ondergaan vanop de grootste stupa van Nepal / glimlach terugkrijgen van een opzichzelf gekeerd getraumatiseerd straatmeisje / verkeerde nepalese zinnen leren aan de nieuwe vrijwilligers / de lach van de kleintjes horen als ik er vliegertje mee speel / verdwalen in de straten van KTM / kinderen die mij spontaan komen vragen om hen te leren tellen / bevlinderd pakje openen met agenda met hartverwarmende boodschappen van vrienden / nepalese danspasjes leren / maan groeten al zittend bij het kampvuur / bewakers van het huis die mijn nepalese (rampzalige) uitspraak nabootsen / doorheen een bed vallen als de straatkinderen mij bestormen / mezelf inbeelden op een vliegfiets van Panamarenko als ik mij afvraag hoe het zicht is achter de bergtoppen rond KTM / de maan groeten vanuit een tuktuk (busje op 3 wielen) / op het laatste nippertje tegengehouden worden door buurtbewoners wanneer ik van plan ben om over een muurtje te springen om de bal van de straatkinderen die op een speelplaats van een verlaten school gevallen is, te gaan halen : ‘vely dangeloes dog madam’ / missen en bedenken dat dat voortvloeit uit graag zien …

Van de straat naar de shelter naar de school

Het eerste lijnswerk gebeurt op straat. Er is een hulplijn en er staan steeds sociale werkers paraat om als ze opgeroepen worden, ter plekke te gaan en de kinderen aan te zetten om naar de shelter te komen. Een shelter is op het eerste zicht geen paradijs voor hen. Op straat zijn ze vrij, gaan en staan waar ze willen, moeten geen verantwoording afkleggen…maar oudere kinderen knn op straat wel de baas spelen over hen, bovendien zijn ze er niet zeker van een dak, eten, medische hulp, …en dat is juiste hetgene wat de shelter hen aanbiedt.
Om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor hen, probeert men hen binnen de shelter tot zoweinig mogelijk te verplichten. En dat is juist hetgeen wat het zo moeilijk maakt…de juiste balans tss hen te motiveren om van straat te gaan en hen vervolgens weer verder te helpen eenmaal ze in de shelter zijn. Dat ze niet blijven stilstaan eenmaal ze van straat zijn. Er lopen er dus nog veel rond die ontzettend vuil zijn, waarvan de trui en het haar krioelt van de luizen…maar er zijn er veel meer die reeds genoeg gevorderd zijn dat ze naar t school gaan buiten de shelter. En al die verschillende groepen, huizen samen onder een dak. De gedrevenheid van de ene groep moet de andere motiveren…ze moeten zelf de stap zetten om beetje bij beetje aandacht te besteden aan hun hygiene,... De moeilijkste weg lijkt mij, maar wel diegene waarbij je het meest kinderen van t straat kan halen, en dat is toch een zeer belangrijke stap. Vooral voor de meisjes. Voor hen geldt een andere tactiek. Zij worden eerder verplicht om van t straat te gaan omdat ze een heel groot risisco lopen om als sexslaaf te ‘leven’ binnen een bende en vervolgens zelfs via de prostitutie als bron van inkomsten te fungeren. Dat harde verleden, dat een mens tekent, is de reden waarom een paar van die meisjes zeer taaie tante’s zijn, harde meiden die jou nauwelijks een blik gunnen, verbitterde meisjes die jou negeren, kind-vrouwen die stapje per stapje dichterbij komen. Ik heb de tijd.

Wat doe ik hier ?

Vrijwillig werken in een shelter voor straatkinderen. Zie www.cpcs-nepal.org.

Tot hiertoe komt het erop neer:

dat ik spelen organiseer,
dat zij mij energie geven met hun enthousiasme,

dat zij mij een beetje nepalees leren,
dat ik hen een beetje engels leer,

dat ik mijn handen was alvorens (met mijn vingers) te eten
dat zij mijn voorbeeld volgen,

dat als ik mijn vuile was meebreng om te wassen,
dat zij zich ook aan de was en de plas zetten.

Geven en niet bewaren dus.
En als je je open zet, krijg je ook.
Soms vanzelf, heel vaak al zoekend.

Vliegen, tussenlandingen en toekomen

« No meals, we only serve ourselve »
is het antwoord van de ober in het restaurant van de luchthaven van Bahrein (mini koninkrijk in de Arabische Golf), waar ik ga informeren naar de gratis maaltijd die mij door Gulf Air wordt aangeboden. Men denkt dat men veel mag zeggen tegen een blonde solo-vrouwelijke reizigster met blauwe ogen.

Gedropt in een andere wereld,
zo voelt het steeds als ik met een stalen vogel gedropt wordt in een andere vlieghaven waar ik moet overstappen. Geef mij maar treinreizen, waar ik het lanschap geleidelijk aan zie overgaan, de afstand in tijd ervaar, en vooral mijn hoofdje doorheen het raam mag steken om verse lucht in te ademen.

Lichtgezakt,
kom ik met uren vertaging de vlieghaven van KTM uitgestapt. De bagage is ergens blijven hangen. Ik had er mij op voorbereid...al de cadeautjes, hartverwarmende kaarten en het mysterieuze bevlinderd pakje (waarvoor DANK ! Ik ga het PROBEREN te sparen voor een mooie plek in de bergen) had ik veilig opgeborgen in mijn handbagage. Trekkingskleren vind ik hier bij de vleet, en dus no worries at all. Integendeel. Maar ook geen fatalisme. Een telefoonnummer waar ik in de loop van de avond naar moet bellen, stelt mij niet tevreden en ben dan maar op de luchthaven op zoek gegaan in de verschillende gebouwen van de administratieve dienst van Gulf Air……..en…..

……Wie zoekt, die vindt... 3000 roepies (40 euro)
die mij door een verantwoordelijke van Gulf Air overhandigd werden voor de laattijdige levering van mijn bagage. Niet slecht verdiend voor een eertse dag. En s'avonds, na een paar telefoons terug naar de luchthaven om mijn bagage te verwelkomen. Echt een leuk uitdagend begin. Ik meen het.

Annee Ronde

2006. Quatre chiffres, si ronds. Le premier comme un regard en arriere, pour ne rien oublier. Les deux suivants (...) des bouches etonnees (...). Le dernier, avec comme une aspiration vers le haut, vers plus loin, vers mieux.

Depuis 2000 on n'avait plus eu tant de jolies rotondites. Depuis bien avant, on n'avait plus eu a l'oeil, tel equilibre entre un hier, un maintenant et un demain. (...)

(Thierry Fiorilli)

Avec les 00 de 2006, que je considere comme deux yeux grands ouverts, un regard rempli d' etonnement, on met l'accent sur le present comme il se doit. On essaie de ne pas trop se fixer sur les nombreux au-revoirs vecus intensement ces dernieres semaines...ni sur les premieres retrouvailles mi-mars dans l'himalaya. on essaie de mettre l'accent sur le present...

ici.

moi.

maintenant.

on essaie...

2062, c'est l'annee qu'on est ici au Nepal... Si je suis le meme raisonnement, je me tourne vers le passe... ce n'est pas le bon chemin...

La premiere lune que j'ai observe le premier soir, c'est un nouveau debut...ca c'est la bonne route... Cette meme lune a ce soir la forme d'une petite barque. Un bateau qui a quitte son port, en route pour ce a quoi un bateau sert... sortir du port, naviguer,...

Bon vent!