Uitpakken en mensen 'zien'

Momenteel kamperen we thuis tussen verfpotten en massa's dozen. Af en toe trekken we er een paar dagen tussenuit om op weerzienstoernee te gaan. Het weerzien met de familie is gepland: veel vliegen in 1 klap en de klus is geklaard. Met de vrienden hou ik graag het verrassingsaspect van het reizen levende. Zo weinig mogelijk plannen en hen verrassen of je door hen laten verrassen. Beide kleuren je dagen en maken het weerzien intenser.
Het is een heel verschil van je leven t.o.v. de afgelopen 10 maanden. Plots besef je dat de afgelopen dagen ingevuld werden door mensen te 'zien'. Een vreemd gegeven eigenlijk. Het antwoord op vragen in de aard van "Hoe was het?" kan je niet tot 2 zinnen beperken. Of je het hier al een beetje gewoon bent is steevast ook een vraag. Tja, ik heb hier wel reeds 34 jaren geleefd. In die tijd zal ik het zeker gewoon zijn, niet? "En voor hoe lang we hier zijn?" is ook een klassieker. We zijn nog maar net terug of de mensen vragen reeds wanneer je weer weg gaat. Rustig de tijd nemen om aan te komen, de banden weer aan te wakkeren, op reis in je eigen leefruimte te gaan en steeds ergens in je achterhoofd de herinneringen aan hoe het er elders aan toe gaat. De geruststellende gedachte ook dat niets definitiefs is. Ooit trekken we er zeker weer voor lange tijd op uit. Voor ons prepensioen en niet naar Las Vegas.

Het onbekende tot de laatste minuut

In het station van een luchthaven in Berlijn staat een affiche met een foto van een spoorwegbediende en dat ze ons graag helpt. Een hele geruststelling dat je bij het personeel dus terecht kan. Maar in dit station met 13 perrons staat er tot onze grote verbazing geen enkel loket en is er geen levende ziel die hier tewerkgesteld is. Als je het pijltje inlichtingen volgt kom je bij een informatiepaal terecht. Op het knopje drukken, iemand neemt de telefoon op en in gebrekkig Engels tracht die iets te zeggen en haakt vervolgens af. Dit is een shock. Waar zijn de mensen die hier werken? Op de trein is er niemand die je ticketje controleert. Een wereld van verschil voor ons.
Na heel wat zoekwerk en hoop vervolgd door teleurstellingen vinden we vanuit Berlijn dan eindelijk een manier om in Belgie te geraken. Een Europabus die vertraging had en waar nog een paar plaatsen op vrij waren heeft 2 reizigers blij verrast. We zitten er vol ongeloof op "Straks zijn wij in België!"...

Vliegen om het klimaat te redden

Na een blitsbezoek van een paar uur in Moskou waar we ons vergapen aan het Rode Plein, de luxe van de winkels en de hulpvaardigheid van een kantoorbediende die ons even op haar bureau op haar computer internet laat gebruiken, nemen we een volgende nachttrein naar Riga. De trein is niet meer Russisch maar Lets, maar toch op identiek hetzelfde model gebouwd. Deze keer overnachten we niet in een coupé van 4 personen, maar in een slaapwagon. Het hele wagon stelt eigenlijk een slaapzaal voor zoals in India. Maar dan met nog minder ruimte om op je slaapbanket te leggen. Ik voel me precies in een schuif opgeborgen.
Tot onze grote verbazing wordt er gedurende deze rit niets op de perrons, noch op de trein verkocht. De restuaratiewagen blijkt een veredelde editie met woekerprijzen t.o.v van de andere trein. Gelukkig is er zoiets als gastvrijheid en worden we getrakteerd door een Letse huisvrouw. Bij aankomst in Riga neemt ze ons onder haar moederlijke vleugels en lijdt ze ons van het station naar de juiste bus naar de luchthaven. Nick mag immers bij thuiskomst onmiddellijk gaan solliciteren en daarvoor kunnen we een vlucht gedurende de terugreis niet vermijden... Van Riga naar Berlijn vliegen we om op tijd op het sollicitatiegesprek te geraken en om zo het klimaat te redden. Het is immers een job als overleg coordinator betreffende het klimaatbeleid en duurzame ontwikkeling.

De trein is altijd een beetje reizen

Zeker als je er 4 dagen op zit en 2 landgrenzen oversteekt. We vertrekken op een ochtend vanuit de hoofdstad van Kirgistan, Bishkek en komen 4 dagen later in Moskou aan. Onderweg doorkruisen we Kazachstan, zijn bloedhete steppe (40°C in de schaduw in het coupé) en staan we versteld van de witte, zoute vlakte's die de overblijfselen vormen van het Aralmeer.
Op de trein is er steeds iets te doen en te beleven. Eten doen we dankzij de continue bevoorrading van heet water dat we gebruiken voor de basis van elke maaltijd: noedels. Vervolgens bestaat de kunst erin om dit wat te up graden, dank zij een paar groentjes die ik in het restauratiewagon van een hulpvaardige kok meekrijg of aankoop op een perron gedurende één van de halte's. Zowel nuttige als onnuttuge spullen zijn immers steeds te verkrijgen. Op de perrons staan de lokale vrouwen met hun omgebouwde babywagens zowel drank als meloenen, snoep, meeneemgerechten, ijsjes,.. te verkopen. Op de trein lopen er ook steeds verkopers rond. Van wollen sokken (zeer aantrekkelijk als we doorheen het stikkende Kazachstan rijden), als megagrote gedroogde vissen en plastieken vogelnestjes met fluitende vogeltjes.

Kirgistan

Na een paar daagjes in de groene hoofdstad om het afleggen van ambassadebezoeken voor het bekomen van transitvisa's voor Rusland en Kazachstan rijden we een dagje richtig Issy-Kul, het 2de grootse alpiene meer ter wereld.

In de stad Karakol, dat eerder een uitgestorven groot dorp blijkt te zijn, worden we vaak verrast. Door een grappige oude dame die voor het fototoestel komt poseren als ik op de bazaar omgebouwde kinderwagens (nu broodstalletjes) wil fotograferen. Of wanneer blijkt dat de inwoners 's avonds met hun geit of koe over de stoep wandelen. Of bij een bus van de jaren stilletjes die blijkbaar nog steeds voor het openbaar vervoer gebruikt wordt 9onder het toeziend oog van de president die op een grote affiche staat afgebeeld). Of bij een vrachtwagen met het opschrift "Rolluiken Van Laere Lokeren". Of bij een oude boeddhistische tempel die nu als moskee gebruikt wordt...

Vanuit Karakol gaan we op 3-daagse trekking met de tent. Het plan om doorheen een vallei te stappen, een pas over te gaan en via de andere vallei naar een sanotorium te gaan loopt naar goede gewoonte (sinds Pakistan) weer anders uit. Maar niet teleurstellend. Wanneer we oog in oog staan met een 5-duizender en zijn lange gletsjertong valt, na de bewondering, onze euro dat we de verkeerde vallei zijn ingeslaan... dan maar op onze stappen terugkeren.

Bij het middagmaal merken we dat er iemand bijna al onze koekjes chocolade heeft opgesmuld. Om het bezoek van nachtelijke beren te vermijden hadden we immers onze etenszak op tientallen meter van de tent in een boom gehangen. Bij een yurt krijgen we na aankoop van brood huisgemaakte koekjes cadeau. Het is in evenwicht. Ook de regen die een paar uur over ons viel zorgde hiervoor.... teveel zon en warmte de laatse maanden zekers?

Eenmaal terug in Karakol nemen we een taxi naar het sanatorium. We weten dat het in verval is, maar toch nog in gebruik. Het is er doods, lange gangen met hokjes om je om te kleden, een oude foto van Gorbatshov die op de grond nog enkel naar de voeten van de voorbijgangers kijkt,... Het heeft betere tijden gekend. De sauna's blijken die dag niet in werking en de verpleegsters voor de maasage zijn op uitstap. Maar de baden werken. Hierbij moet je je een rij voorstellen van tientallen grote badkuipen die onderling gescheiden zijn door een wand. De baden worden gevuld met lauw zwavel water. Een opzichtser kijkt toe of je wel in je blootje erin gaat. Het is een hilarische bedoening en bovendien doet het deugd. wij hadden egwoon iets anders verwacht, naar goede gewoonte draaide het anders uit. Maar anders is ook leuk en bovendien verrassend.

foto's onderweg Kirgistan

http://www.flickr.com/photos/13344772@N08/?saved=1

China (Kashgar) – Kirgistan (Bishkek)

Gedurende de wondermooie ritten ...

v ... kampt onze Chinese taxi met benzine tekort (gewoon de auto rechtsomkeer duwen en de auto laten bollen tot het eerste benzinestation. Onze ‘snelheid’ valt amper op want in China rijden de auto’s zooooooooo ontzettend traag.)

v ... mogen we bij het oversteken van de grens van de Kyrgisishe douanebeamte niet te voet verder om vervoer te vinden en moeten we of een dure taxi nemen of liften. De eerste lift die zich aanbiedt blijkt een parlementariër te zijn van Osh die door visumperikelen de grens naar China niet mocht oversteken en genoodzaakt is om terug naar Osh te rijden. Komt ons even goed uit. In ruil voor onze rijdiensten met zijn ultramoderne jeep (althans die van Nick en van een mede-reizigster Lynn), mogen we gratis mee tot Osh. Tot onze grote verbazing blijkt de achteruitkijkspiegel in de auto een flatscreen scherm te zijn waar DVD’s op afgespeeld worden.

v ... vergt de erbarmelijke toestand van de weg in Kirgistan een jeep.

v ... barst een onweer los en stopt Nick de jeep net op tijd wanneer de weg onder gestroomd blijkt te zijn door een laag modder. Meerdere modderstromen hebben de weg onbegaanbaar gemaakt. Tientallen vrachtwagens en auto’s staan geblokkeerd langs beide kanten.

v ... kunnen we na een nachtje in de tent, de volgende dag dankzij de 4x4 de modderstromen oversteken.

v ... na een nachtje in een 2 kamers appartement dat omgebouwd is in 2 slaapzalen, nemen we een gezamenlijke taxi tot Bishkek. Het verkeer bestaat uit trage vrachtwagens, verroeste Lada’s en veel Duitse auto’s die hier aan een 2^de leven beginnen. Onze taxi is een Audi 80 waarvan de kilometerteller reeds 450 000 km reikt. De mannelijkheid van de chauffeur blijkt recht evenredig te zijn met de snelheid waarmee hij over de baan racet. Na een waanzinnige rit tot in Bishkek besluiten we NOOIT meer met zo’n taxi’s mee te rijden. Voor de chauffeur is het inmiddels meer dan duidelijk dat we in België andere rijgewoontes hebben en dat Belgische passagiers het niet dulden dat hun leven op het spel wordt gezet.