« No meals, we only serve ourselve »
is het antwoord van de ober in het restaurant van de luchthaven van Bahrein (mini koninkrijk in de Arabische Golf), waar ik ga informeren naar de gratis maaltijd die mij door Gulf Air wordt aangeboden. Men denkt dat men veel mag zeggen tegen een blonde solo-vrouwelijke reizigster met blauwe ogen.
Gedropt in een andere wereld,
zo voelt het steeds als ik met een stalen vogel gedropt wordt in een andere vlieghaven waar ik moet overstappen. Geef mij maar treinreizen, waar ik het lanschap geleidelijk aan zie overgaan, de afstand in tijd ervaar, en vooral mijn hoofdje doorheen het raam mag steken om verse lucht in te ademen.
Lichtgezakt,
kom ik met uren vertaging de vlieghaven van KTM uitgestapt. De bagage is ergens blijven hangen. Ik had er mij op voorbereid...al de cadeautjes, hartverwarmende kaarten en het mysterieuze bevlinderd pakje (waarvoor DANK ! Ik ga het PROBEREN te sparen voor een mooie plek in de bergen) had ik veilig opgeborgen in mijn handbagage. Trekkingskleren vind ik hier bij de vleet, en dus no worries at all. Integendeel. Maar ook geen fatalisme. Een telefoonnummer waar ik in de loop van de avond naar moet bellen, stelt mij niet tevreden en ben dan maar op de luchthaven op zoek gegaan in de verschillende gebouwen van de administratieve dienst van Gulf Air……..en…..
……Wie zoekt, die vindt... 3000 roepies (40 euro)
die mij door een verantwoordelijke van Gulf Air overhandigd werden voor de laattijdige levering van mijn bagage. Niet slecht verdiend voor een eertse dag. En s'avonds, na een paar telefoons terug naar de luchthaven om mijn bagage te verwelkomen. Echt een leuk uitdagend begin. Ik meen het.
is het antwoord van de ober in het restaurant van de luchthaven van Bahrein (mini koninkrijk in de Arabische Golf), waar ik ga informeren naar de gratis maaltijd die mij door Gulf Air wordt aangeboden. Men denkt dat men veel mag zeggen tegen een blonde solo-vrouwelijke reizigster met blauwe ogen.
Gedropt in een andere wereld,
zo voelt het steeds als ik met een stalen vogel gedropt wordt in een andere vlieghaven waar ik moet overstappen. Geef mij maar treinreizen, waar ik het lanschap geleidelijk aan zie overgaan, de afstand in tijd ervaar, en vooral mijn hoofdje doorheen het raam mag steken om verse lucht in te ademen.
Lichtgezakt,
kom ik met uren vertaging de vlieghaven van KTM uitgestapt. De bagage is ergens blijven hangen. Ik had er mij op voorbereid...al de cadeautjes, hartverwarmende kaarten en het mysterieuze bevlinderd pakje (waarvoor DANK ! Ik ga het PROBEREN te sparen voor een mooie plek in de bergen) had ik veilig opgeborgen in mijn handbagage. Trekkingskleren vind ik hier bij de vleet, en dus no worries at all. Integendeel. Maar ook geen fatalisme. Een telefoonnummer waar ik in de loop van de avond naar moet bellen, stelt mij niet tevreden en ben dan maar op de luchthaven op zoek gegaan in de verschillende gebouwen van de administratieve dienst van Gulf Air……..en…..
……Wie zoekt, die vindt... 3000 roepies (40 euro)
die mij door een verantwoordelijke van Gulf Air overhandigd werden voor de laattijdige levering van mijn bagage. Niet slecht verdiend voor een eertse dag. En s'avonds, na een paar telefoons terug naar de luchthaven om mijn bagage te verwelkomen. Echt een leuk uitdagend begin. Ik meen het.
