Een zware valling, een verrassende absurde wijziging in het ‘werkschema’ van de shelter, maar ook en vooral de verdraagzaamheid t.o.v. een ikweethetbeterenjijbenteennietsnut-vrijwilligster die tot nabij het nulpunt geslonken is… Het zijn de ingredienten voor het feit dat ik deze morgend even een serieus beu-gevoel heb… Zo eentje waarbij je je afvraagt waarom je niet je biezen pakt. Waarom nog verder doorbijten terwijl de bergen lonken ? Waarom verder doorbijten terwijl ik eigelijk zo vrij als een vogel ben ?
Misschien omdat ik reeds een week lang al het mogelijke aan het doen ben om mijn project om de speelplaats te verfraaien met muurschilderingen te kunnen uitvoeren en ik net sinds 1 dag de fiat heb gekregen ? Maar ook en vooral omdat ik spontaan tot het besef kwam dat de vrijheid geen vlucht mag zijn voor elk obstakel. Als vanzelf besluit ik om door te bijten en zie, ik beleef een geweldige dag en bedenk 's avonds dat ik de juiste beslissing nam door niet mijn emotie maar wel mijn gevoel te volgen. Met als gevolg dat het gelukkige gevoel in die wijsheid overheerst. En wat lees ik dan net in mijn agenda van Paulo Coelo?…
« Geluk is soms een zegening - maar meestal een verovering. Het magische moment dat iedere dag heeft, helpt ons om te veranderen, en laat ons op zoek gaan naar onze dromen »
(uit : Aan de oever van de Piedra huilde ik )
