… 5 maand geleden, de intense dagen voor mijn vertrek : een bootfeestje, ontelbare keren uitzwaaien.
… het vertrek! Niet snel genoeg doorheen de paspoortcontrole kunnen gaan om alleen onderweg te kunnen zijn.
… het toekomen in KTM en vanuit de luchthaven onmiddellijk gedropt worden op de speelplaats van de shelter. Het eerste contact: de nepalese woordjes en de universele taal van de glimlach doen wonderen.
… het aanpassen met andere vrijwilligers waarvan ik in vele mate van verschil, maar toch blijven zoeken en een pad banen voor het gemeenschappelijk plezier.
… het gekriebel voor de bergen die na 1,5 maand zich serieus begon te manifesteren. Stappers binden en op weg naar de Annapurna s en het basiskamp.
… zich aanpassen aan de porter waar ik 23 dagen mee op stap ben en de tocht waar ik om de 3 uur een teahouse passeer, maar gelukkig amper toeristen tegenkom. Maar de bergen! Het stappen! Het letterlijk onderweg zijn! Het geeft mij vleugels.
…traantjes van geluk op de pas.
…een verbaasde en joviale kreet bij het nemen van een draai op het pad naar het basiskamp: oog in oog met Basile, mijn maatje van de vrijwilligers, die net van het basiskamp terugstapt. Zich vervolgens verder naar boven haasten, want ik wil de 2 andere vrijwilligers die die avond in het basiskamp logeren graag verrassen. Poging geslaagd en 2 dagen samen van de sneeuw en de stilte genoten op het basiskamp.
…op een tweesprong in Pokhara, met een knoop in de maag , uren wachten op een taxi. De zoveelste taxi die nadert, maar deze keer met een blank gezicht op de passagierszetel. Een gezicht dat bovendien de nek uitsteekt wanneer ik gelaatstrekken tracht te herkennen. Een arm die uit het raam zwaait. Een portier dat opengezwaaid wordt terwijl de taxi nog rijdt. Een paar joviale sprongetjes bij mij en 2 handen in de lucht als teken van overwinning. Het waren 2 mensen die elkaar 3,5 maand niet meer gezien hadden. Het was een mooi spektakel voor de handelaars van de kraampjes en cafégangers op die ene tweesprong.
… van solo naar een duo: het vraagt om een hele aanpassing. Zowel in de straten van KTM als op het pad in het Everestgebied volg ik niet graag, maar ga ik liever met 2 op ontdekking. De juiste wegen werden ingeslaan en de aanpassing bleek evident als je je hartje kan luchten en dat bovendien nog geapprecieerd wordt ook.
… zelf een nieuwe uitdaging moeten zoeken wanneer Nick zijn reis ging begeleiden. En die bovendien vinden. Voldoening in het vinden van het viltidee, het zelfstandig voorbereiden en de eigenlijke uitvoering van de viltworkshop. Een geslaagde afsluiter van het vrijwilligerswerk. En als kers op de taart een zalige nieuwe hechte groep vrijwilligers. Plezier én intense gesprekken zonder enige moeite.
… een nieuw weerzien en zich vervolgens aanpassen om de tijd te verdelen: tijd alleen, tijd met 2 en tijd met de vrienden van Nick. Een moeilijke opgave die te veel energie vroeg.
… op tocht door een toeristloos gebied: een stukje Tibet in Nepal. Een wondermooie afsluiter. De authentieke cultuur! Het afgelegen gebied! Tijd alleen, tijd met 2 en tijd met 3: in totaal evenwicht.
… tijd om uit te rusten, alles te laten bezinken. De vraag “Hoe doe ik het de volgende keer anders en beter?” beantwoorden.
… het vertrek! Niet snel genoeg doorheen de paspoortcontrole kunnen gaan om alleen onderweg te kunnen zijn.
… het toekomen in KTM en vanuit de luchthaven onmiddellijk gedropt worden op de speelplaats van de shelter. Het eerste contact: de nepalese woordjes en de universele taal van de glimlach doen wonderen.
… het aanpassen met andere vrijwilligers waarvan ik in vele mate van verschil, maar toch blijven zoeken en een pad banen voor het gemeenschappelijk plezier.
… het gekriebel voor de bergen die na 1,5 maand zich serieus begon te manifesteren. Stappers binden en op weg naar de Annapurna s en het basiskamp.
… zich aanpassen aan de porter waar ik 23 dagen mee op stap ben en de tocht waar ik om de 3 uur een teahouse passeer, maar gelukkig amper toeristen tegenkom. Maar de bergen! Het stappen! Het letterlijk onderweg zijn! Het geeft mij vleugels.
…traantjes van geluk op de pas.
…een verbaasde en joviale kreet bij het nemen van een draai op het pad naar het basiskamp: oog in oog met Basile, mijn maatje van de vrijwilligers, die net van het basiskamp terugstapt. Zich vervolgens verder naar boven haasten, want ik wil de 2 andere vrijwilligers die die avond in het basiskamp logeren graag verrassen. Poging geslaagd en 2 dagen samen van de sneeuw en de stilte genoten op het basiskamp.
…op een tweesprong in Pokhara, met een knoop in de maag , uren wachten op een taxi. De zoveelste taxi die nadert, maar deze keer met een blank gezicht op de passagierszetel. Een gezicht dat bovendien de nek uitsteekt wanneer ik gelaatstrekken tracht te herkennen. Een arm die uit het raam zwaait. Een portier dat opengezwaaid wordt terwijl de taxi nog rijdt. Een paar joviale sprongetjes bij mij en 2 handen in de lucht als teken van overwinning. Het waren 2 mensen die elkaar 3,5 maand niet meer gezien hadden. Het was een mooi spektakel voor de handelaars van de kraampjes en cafégangers op die ene tweesprong.
… van solo naar een duo: het vraagt om een hele aanpassing. Zowel in de straten van KTM als op het pad in het Everestgebied volg ik niet graag, maar ga ik liever met 2 op ontdekking. De juiste wegen werden ingeslaan en de aanpassing bleek evident als je je hartje kan luchten en dat bovendien nog geapprecieerd wordt ook.
… zelf een nieuwe uitdaging moeten zoeken wanneer Nick zijn reis ging begeleiden. En die bovendien vinden. Voldoening in het vinden van het viltidee, het zelfstandig voorbereiden en de eigenlijke uitvoering van de viltworkshop. Een geslaagde afsluiter van het vrijwilligerswerk. En als kers op de taart een zalige nieuwe hechte groep vrijwilligers. Plezier én intense gesprekken zonder enige moeite.
… een nieuw weerzien en zich vervolgens aanpassen om de tijd te verdelen: tijd alleen, tijd met 2 en tijd met de vrienden van Nick. Een moeilijke opgave die te veel energie vroeg.
… op tocht door een toeristloos gebied: een stukje Tibet in Nepal. Een wondermooie afsluiter. De authentieke cultuur! Het afgelegen gebied! Tijd alleen, tijd met 2 en tijd met 3: in totaal evenwicht.
… tijd om uit te rusten, alles te laten bezinken. De vraag “Hoe doe ik het de volgende keer anders en beter?” beantwoorden.
