Onmiddellijk 2 weken na je eigen trouwfeest voor een maandenlang verblijf naar het buitenland vertrekken bleek geen goed idee. De tijd was kort, veel te kort. Het aantal vrienden die ik nog wou zien bleek groot. Heel groot. Het aantal nachturen dat we nodig hadden voor het inpakken van de inboedel van ons stekje bleek nog groter. De berekening is duidelijk: een te beperkt aantal slaapuren, veeeeel te weinig tijd met vrienden en halsoverkop vertrokken naar Brussel, vandaar naar Parijs (waar het inchecken voor heel wat emoties en problemen zorgde*) en na een sprint voor het halen van de tussenstop uiteindelijk in Delhi…. Uiteindelijk. Maar daar begon het eigelijk pas echt.
‘India, love it or leave it’. Normaal ben ik er redelijk verzot op, maar gezien de drukke vertrekomstandigheden stak het deze keer ‘wat’ tegen. Het begon met de kerel van de pre-paid taxi die per-ongeluk-per-express vergeten was dat ik een briefje van 500 Roepies had gegeven ipv 100. Soit, ik blijf kalm. De chauffeur beweert vervolgens dat hij het overbekende backpackers hotel waar we naartoe willen gaan niet kent. Hij belt zelfs zijn baas op via de mobiel om ons te trachten te overtuigen elders naartoe te gaan. Toen werd de maat reeds vol. Halverwege de rit besluit de chauffeur dat het Nick’s 1ste keer in India moet zijn en ik er reeds meermaals geweest ben… Gedeeltelijk fout want Nick is reeds 3 maal naar India gegaan, maar het verschil schuilde in het feit dat ik de vragen van de chauffeur totaal negeerde en enkel heel bot zei dat ik naar dat ene hotelletje wou. Nick daarentegen beantwoordde zijn vragen kalm en beleefd en kwam daardoor als een onervaren India toerist over. ;-)
Na een paar uurtjes rust in het door ons gekozen hotelletje heeft de wekker ons enorm gestoord om op tijd de nachttrein naar Gorakphur te kunnen nemen. Gedurende die rit heb ik mij verzoend met het ‘onderweg’ zijn. Of hoe een 1ste klas AC in een afzonderlijk coupe de gemoedstoestand gunstig kan doen evolueren. Gezelschapsspelletje, eten, het regelmatig geronk van de trein. Ik geniet eindelijk. Jammer dat we tegen 3 uur s’morgens moesten uit stappen. En toen begon het weer… Meer dan een uur nodig om te onderhandelen met jeep chauffeurs om ons nabij de nepalese grens te brengen. Eenmaal eindelijk een prijs afgesproken, stappen we met een aantal andere nepalezen de jeep in. Weg zijn we. Om een toertje te doen van het stationsplein en weer stilt te staan… grrrrrr! Blijkt dat er gewoon verder moet onderhandeld worden… En dit scenario deed zich tot 2 maal voor. Zelfs het erbij halen van de politie veranderde er niets aan. Dan maar weer van jeep veranderen en opnieuw beginnen onderhandelen. Leuk om 4 u ’s morgens en met 6 stuks bagage dat je in het oog moet houden. Eindelijk weer op weg. Deze keer met een chauffeur die een race maakte tegen een andere jeep chauffeur. Maar kom, niet meer klagen. Het is immers alom bekend dat je om het Indisch rijgedrag te overleven gewoon nood hebt aan “Good breaks, good horn and good luck”. En die hadden we.
Soit, op naar de grensstad dus. Daar met een fietsriksja over de grens. In het nepalse stadje een jeep geboekt. Wanneer we eindelijk vertrokken bleken de rebellen van de Terai (het Zuiden van Nepal waar we ons bevinden) volop een stakingsactie op poten te hebben gezet waarbij de wegen naar KTM geblokkeerd werden. Fijn. Maar de chauffeur van onze jeep was een doorzetter. Iemand die zich niet liet afschrikken door terugrijdende jeeps die hun poging om KTM te bereiken hadden opgegeven en ons aanraadden om rechtsomkeer te gaan. Door enkel op de zijwegen te rijden, via hobbelige zandwegen met bulten waar er soms letterlijk een scooter in kon, heeft hij onder onze algemene verbazing en bewondering zonder enige wegversperring tegen te komen uiteindelijk de hoofdweg naar KTM bereikt. Onze slechte zitplaatsen (in de koffer) namen we er maar bij. De monsterfile waar we vervolgens in verzeild geraken alvorens KTM binnen te kunnen rijden deerde mij niet. Of hoe de lectuur van het geweldige boek dat ik op zak had mij moeiteloos in een andere wereld kon doen brengen en mij al het nodige geduld probleemloos verschafte. Waarover later meer.
Fany
* tip van de dag: lees steeds alle kleine lettertjes bij het boeken van een vliegtuigticket on-line. Herlees ze de avond voor de vlucht.
