Het eind van ons verblijf in Nepal nadert met rasse schreden. Over een paar dagen komt mijn laatste groep van onze eigen VZW toe en trekken we samen naar Dolpo. Vervolgens vertrekken we over land via India naar Pakistan, China, Kirgistan, Kazachstan, Rusland,.. met als eindhalte tegen half juli de Celestijnenlaan.
Het is hier goed geweest én genoeg. De cocon van KTM doet onze voelsprieten jeuken om weer onderweg te zijn. Het kietelt bij mij reeds lange tijd. Het bewonderen gisterenavond van de film “Into the Wild” wakkerde gelukkig ook de reiskriebels van Nick aan. Nu zijn grootste werk voor een lang artikel eindelijk klaar is heeft hij daar terug ruimte voor.
Afgelopen jaar was er weinig nood aan het meedelen van mijn plannen en mijn bevindingen via deze blog. Ik besteedde reeds genoeg tijd aan en beleefde meer plezier aan het beantwoorden van mails... ter compensatie blik ik graag nu even terug.
De cursus boeddhisme is een ware ommekeer geweest gedurende mijn verblijf. Een leerrijke klap in het gezicht over de manier van omgaan met woede, over de waarde van het leven, over wat na DIT leven,...
De reizen die begeleid werden waren stuk voor stuk kleine lessen en mogelijkheden om boeddhistische lessen in de praktijk toe te passen.
Het oprichten van onze VZW Chautaara biedt ons de kans om als vrijwilligers activiteiten in België en arme Aziatische landen te organiseren ten voordele van lokale NGO’s. In de afgelopen maanden werd er reeds 10.000€ verzameld die 3 NGO’s ten goede zullen komen. Of hoe we ons steentje bijdrage aan microfinanciering, onderwijs en gezondheidszorg.
Het werk voor de oprichting van Chautaara VZW waren mogelijkheden om achter de schermen te werken maar wezen daarbij ook met een tere vinger naar de drang naar erkenning en het gemis ervan. Mensen verwachten nu eenmaal een duidelijk beeld van iemand doet. Maar ik kan toch moeilijk leidraden voor begeleiders, financiële ramingen, financiële verslagen, leidraden voor in KTM, nieuwe voorstellen, ... doormailen als bewijs van productief werk, niet? Dan maar een paar zinnen op een blog ter compensatie.
De klankschaalcursus was een grote verademing en onderdompeling in een accoustisch bad van welzijn. Het was mooi om mensen die mij lief zijn, ervan te laten mogen genieten. Relaxatie sessies, chakra’s in balans brengen,... eenmaal in België, bewandel ik graag verder dit pad.
De bezoekjes waren het uitkijken waard en hartverwarmend. Soms ook confronterend over het levensritme in het Westen en hoe groot de verwachtingen en druk kunnen zijn dat alles volgens plan verloopt.
Het leven hier heeft ons alvast ideeen gegeven over hoe en waar we verder willen. De eerstvolgende halte is België, maar niet de definitieve eindhalte. Zich een tijd weer settelen om daarna beter weer te kunnen vertrekken.
