Het is zover. Na het trekken doorheen het wondermooie Dolpo bij het begeleiden van de laatste groep heb ik nog een paar daagjes Nepal voor mezelf. Het zijn drukke tijden. Enerzijds ben ik redelijk doodop van het begeleiden van de groep. Drie weken gids zijn is best vermoeiend. Zeker als je doorheen heupdiepe sneeuw een pas van meer dan 5000 meter moet oversteken. En dit met een deelneemster die een longoedeem aan het ontwikkelen was. Er bestaan rustigere momenten voor je zenuwen. Ondanks die moeilijkheden mocht ik genieten van een zeer positief ingestelde groep. Een rit van 14u op een lokale bus heeft hun enthousiasme niet aangetast. Noch de dag uitstelling van de lokale vlucht naar de bergen. Stuk voor stuk mensen die elk hun steentje bijgedragen hebben om er een fijne trektocht van te maken. Eentje had zelfs de wondermooie gave om overal iets moois in te zien. Met beide voeten sterk geaard en het dan nog delen ook. Een denkbare ontmoeting. Ik acht mij niet enkel een hoogtemeter, maar vooral een mooie ervaring rijker.
Bovendien was het voor mij een emotioneel weerzien van Dolpo. Een trektocht waar ik 2 jaar geleden veel beleefd heb. Ik werd er toen heel kwaad...en zelfs ziek. Nu stap ik op dezelfde plekken en sluit ik vrede met de kwaadheid die ik toen voelde.... en begrijp ik beter waarom ik juist ziek werd.
Ik stap er van de ene koesterplek naar de andere. De pas met het voormalige Oud-Tibet waar je letterlijk een andere wereld binnenstapt, de fotogalerij in een afgelegen dorp, de lieflijke vallei na de Baga-La, het heldere water van het Phoksumdo meer,...
Nu de burgeroorlog tot de verleden tijd behoort, is het een en al bedrijvigheid in Dolpo. Er wordt veel gebouwd, tal van yak karavanen zijn onderweg,... Mensen hebben weer hoop en investeren in de toekomst.
Na deze reis heb ik veel tijd nodig om te bekomen. Mijn lichaam eist rust en slaap. Maar anderzijds zou ik graag nog zoveel willen doen. Andrea, onze lieve vriendin die een paar maand geleden ook in de Red Panda woonde, is na haar verblijf in India en Thailand terug. Heerlijk bijpraten en samenzijn en eraan herinnerd worden wat echte diepe vriendschap is.
Practisch gezien moet er ook heel wat geregeld worden. 67 kilo bagage opsturen via een koerierdienst is niet niks. Zowel voor de geldbeugel als voor de tijd alvorens alles effectief in de dozen verdeeld is.
Na de laatste BBQ die op het terras van de Red Panda georganiseerd werd, is het de volgende ochtend tijd om te vertrekken. We mogen genieten van een “hindoe-uitwuiving”: een grote dikke rode tikka op ons voorhoofd, wierook om ons heen en een geurige bloemenkrans moeten de hindou-goden aansporen om ons bij te staan gedurende onze tocht.
Ondanks mijn traantjes, voelt het goed om op stap te gaan. We hebben veel tijd in Nepal doorgebracht en we hebben nood aan de ontdekking van het onbekende...
