Je bent net de grens over gestoken en na 20 meter word je reeds uitgenodigd bij een familie.
Je valt ziek en moet naar het ziekenhuis. De assistent manager van het hotel komt mee met de taxi naar het ziekenhuis. Hij begeleidt je doorheen al de diensten en blijft bij je de hele dag. Af en toe verdwijnt hij om jou op iets lekkers te trakteren.
Je checkt uit in een hotel en de baas schenkt je een afscheidstheetje, reserveert Èn betaalt je taxi naar het busstation.
Je komt toe op het terras van een klein restaurant en een aanwezige gast neemt prompt een handvol frietjes van zijn bord en geeft het jou door. Vervolgens geeft hij zijn bord verse kersen door.
In een busje word je wagenziek en moet je overgeven. Je buurvrouw masseert prompt gedurende een tiental minuten hard je voorhoofd en het ongemak verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Wanneer je de Pakistaan bedankt om zijn hulp en gastvrijheid krijg je steevast het antwoord: "It’s my duty. You are my guest"
"Educate your children", "Respect the nature", "Our mission to life is to serve", "Help the tourists",... zijn spreuken langs de kant van de weg. Ze worden nageleefd.
Langs de Karakoram Highway zie je massa’s witte bergtoppen en gletjers. Je zou zo kunnen uitstappen en aan een trektocht beginnen...
Ter begroeting schudden de vrouwen elkaar de hand en kussen ze je handrug.
Bebaarde en donkergekleurde Sunni’s, maar ook bleek huidkleurige met blauw-groene ogen bij de snorrige Ismaeli’s (gematigde moslims)
Iedereen loopt er in shalwaar kameez, een brede broek met lang overhemd.
Weinig vrouwen in lichtblauwe Burka en de meerderheid met een grote sjaal om hun hoofd en borsten aan het oog te onttrekken. Bij sommige stammen wordt er een hoedje onder de sjaal (=dupatta) gedragen.
